Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου.
Κατὰ Λουκᾶν (η'27-39).
"Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου;"
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὴν σκοτεινὴ ἐρημιὰ τῶν μνημάτων, ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη καταντᾷ ἕνα σπαραγμένο ράκος, ἀντηχεῖ ἡ πιὸ τραγικὴ κραυγὴ τῆς ἀποξένωσης: «Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου;» Μία φράση ποὺ δὲν ἐκστομίζεται ἁπλῶς ἀπὸ τὰ σκοτεινὰ πνεύματα ποὺ τυραννοῦσαν τὸν δαιμονισμένο τῶν Γαδαρηνῶν, ἀλλὰ συμπυκνώνει τὸν ἀρχέγονο τρόμο τοῦ κτιστοῦ ἀπέναντι στὸ Ἄκτιστο. Ἡ παρουσία τοῦ Χριστοῦ βιώνεται ὡς βασανισμὸς ἀπὸ κάθε σκοτεινὴ γωνία ποὺ ἔχει μάθει νὰ ζεῖ στὴν αὐταπάτη τῆς αὐτονομίας. Τὸ Φῶς εἰσβάλλει στὸ σκότος καὶ τὸ σκότος τρομάζει, διότι ἡ χάρις ἀπαιτεῖ τὸ γκρέμισμα τῶν εἰδώλων μας καὶ τὴν ὁλοκληρωτικὴ μεταμόρφωση τῆς ὕπαρξής μας.
Στὸ ἐπίκεντρο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἀποκαλύπτεται τὸ μυστήριο τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας. Ὁ Θεὸς ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φθορᾶς, ἐπαναφέροντας τὸν ἀπελπισμένο «ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ». Ἐκεῖ ποὺ θὰ περίμενε κανεὶς τὴν καθολικὴ ἀγαλλίαση καὶ τὴν εὐγνωμοσύνη, ἡ ἀνθρώπινη κοινότητα ἀντιδρᾷ μὲ ἕναν τρόπο συγκλονιστικά παράδοξο: «καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν». Ὁ ἐγγυημένος καθημερινὸς συμβιβασμὸς μὲ τὸ κακὸ ἀποδεικνύεται πιὸ ἐπιθυμητὸς ἀπὸ τὴν ἀνατροπὴ ποὺ φέρει ἡ ἁγιότητα. Ἡ ἀπώλεια τῆς ὑλικῆς περιουσίας καὶ ἡ ταραχὴ τῆς βολεμένης βιοτῆς γεννοῦν ἕναν ἀνασφαλῆ φόβο ποὺ διώχνει ἀκόμη καὶ τὴν ἴδια τὴν πηγὴ τῆς Ζωῆς.
Αὐτὸ τὸ πνευματικὸ δρᾶμα τῶν Γαδαρηνῶν καθρεφτίζει μὲ ἐντυπωσιακὴ ἀκρίβεια τὴν σύγχρονη κοινωνία καὶ τὴν συνείδηση τοῦ σημερινοῦ ἀνθρώπου. Ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἐπικαλεῖται τὴν ἐλευθερία, ἐνῷ συγχρόνως φοβᾶται τὴν ἀληθινὴ λύτρωση. Συνηθισμένοι στὴν πνευματικὴ ναρκωτικὴ ῥαθυμία καὶ τοὺς ὑλικοὺς ὑπολογισμούς, ὑψώνουμε τὶς δικές μας ἐσωτερικὲς ἀντιρρήσεις ἀπέναντι στὸ Εὐαγγέλιο. Φοβούμαστε τὴν συνάντηση μὲ τὸν Χριστὸ διότι γνωρίζουμε πὼς τὸ Ἄγγιγμά Του θὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ ἐμᾶς τὴν ἐγκατάλειψη τῆς ἐγωιστικῆς μας ἀνεξαρτησίας. Ψιθυρίζουμε καὶ ἐμεῖς μὲ τὰ ἔργα μας τὸ «τί ἐμοὶ καὶ σοί», προτιμῶντας τὰ συμβατικὰ μνήματα τῶν οὐτοπιῶν μας ἀπὸ τὴν ἀναστάσιμη φανέρωση τοῦ Ἤθους Του.
Ὁ Χριστός, σὲ μία πράξη ἀπόλυτου σεβασμοῦ στὸ αὐτεξούσιο τῆς κτίσης, δὲν ἐπιβάλλεται. «Ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν», ἀφήνοντας πίσω Του ὡς μοναδικὸ φάρο τὸν ἰαθέντα ἄνθρωπο νὰ διακηρύσσει τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Η τραγικότητα τῆς φυγῆς τῶν Γαδαρηνῶν ἀποτελεῖ τὴν παντοτινὴ προειδοποίηση γιὰ κάθε ἐποχή, ὅτι, ναὶ μὲν ἡ σωτηρία προσφέρεται ὡς δωρεά, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ τὴν θαρραλέα ὑπέρβαση τοῦ φόβου.
Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς καλεῖ νὰ ἀντικρίσουμε μὲ γυμνὴ εἰλικρίνεια τὸν πυθμένα τῆς καρδιᾶς μας. Πορεύεται ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος πρὸς τὴν ὁδὸ τῆς λυτρώσεως ἢ ἐπιλέγει τὴν ἄμεση ἀποπομπὴ τοῦ Θεοῦ ἐπειδὴ διαταράσσει τὴν ἐπίγειo ἄνεσή του; Ὁ Πλάστης περιμένει ἀπὸ ἐμᾶς, ὄχι τήν ἐντρομὴ φυγή μας, ἀλλὰ τὴν ἐμπιστοσύνη τῆς ἀγάπης ποὺ ἐκδιώχνει κάθε φόβο. Ἂς ἀνοίξουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, πέρα ἀπὸ τὰ ὅρια τῶν φόβων μας, ὥστε νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Εὐεργέτη καὶ νὰ γίνουμε ἐσχατολογικὰ, μάρτυρες τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
Κατὰ Λουκᾶν* (η'27-39).
"Ἡ θεραπεία τοῦ δαιμονιζομένου".
27 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ εἰς τὴν χώραν τῶν Γαδαρηνῶν, ὑπήντησεν αὐτῷ ἀνήρ τις ἐκ τῆς πόλεως, ὃς εἶχε δαιμόνια ἐκ χρόνων ἱκανῶν, καὶ ἱμάτιον οὐκ ἐνεδιδύσκετο καὶ ἐν οἰκίᾳ οὐκ ἔμενεν, ἀλλ᾿ ἐν τοῖς μνήμασιν.
28 ἰδὼν δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνακράξας προσέπεσεν αὐτῷ καὶ φωνῇ μεγάλῃ εἶπε· τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; δέομαί σου, μή με βασανίσῃς.
29 παρήγγειλε γὰρ τῷ πνεύματι τῷ ἀκαθάρτῳ ἐξελθεῖν ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου. πολλοῖς γὰρ χρόνοις συνηρπάκει αὐτόν, καὶ ἐδεσμεῖτο ἁλύσεσι καὶ πέδαις φυλασσόμενος, καὶ διαρρήσσων τὰ δεσμὰ ἠλαύνετο ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους.
30 ἐπηρώτησε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων· τί σοί ἐστιν ὄνομα; ὁ δὲ εἶπε· λεγεών· ὅτι δαιμόνια πολλὰ εἰσῆλθεν εἰς αὐτόν·
31 καὶ παρεκάλει αὐτὸν ἵνα μὴ ἐπιτάξῃ αὐτοῖς εἰς τὴν ἄβυσσον ἀπελθεῖν.
32 ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων ἱκανῶν βοσκομένων ἐν τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλουν αὐτὸν ἵνα ἐπιτρέψῃ αὐτοῖς εἰς ἐκείνους εἰσελθεῖν· καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς.
33 ἐξελθόντα δὲ τὰ δαιμόνια ἀπὸ τοῦ ἀνθρώπου εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους, καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη.
34 ἰδόντες δὲ οἱ βόσκοντες τὸ γεγενημένον ἔφυγον, καὶ ἀπήγγειλαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς τοὺς ἀγρούς.
35 ἐξῆλθον δὲ ἰδεῖν τὸ γεγονός, καὶ ἦλθον πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εὗρον καθήμενον τὸν ἄνθρωπον, ἀφ᾿ οὗ τὰ δαιμόνια ἐξεληλύθει, ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα παρὰ τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, καὶ ἐφοβήθησαν.
36 ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς.
37 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο· αὐτὸς δὲ ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν.
38 ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ· ἀπέλυσε δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς λέγων·
39 ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός. καὶ ἀπῆλθε καθ᾿ ὅλην τὴν πόλιν κηρύσσων ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς
* Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ἰατρὸς στὸ ἐπάγγελμα, κατηχήθηκε καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, τὸν ὁποῖο συνόδευσε σὲ πολλὲς ἀπὸ τὶς περιοδεῖες του. Συνέγραψε τὸ τρίτο κατὰ σειρὰ Εὐαγγέλιο καὶ ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ζωγράφισε τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου νὰ κρατάει στὴν ἀγκαλιά της τὸν Ἰησοῦ.
Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα
ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κων/νου Ἀπ. Καραγιάννη