Ὀκτώβριε, καλῶς ὅρισες!
Δοκιμιογραφεὶ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Καθὼς τὰ πρῶτα κιτρινισμένα φύλλα ἐπιστρώνουν τὸ ἔδαφος μὲ ἕναν χρυσαφένιο ψίθυρο σιωπῆς, ὁ χρόνος μοιάζει νὰ ἐπιβραδύνει τὸ βῆμα του, προσκαλώντας τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ σὲ μία βαθύτερη ἐσωτερικὴ περισυλλογή. Ἡ ἔλευση τοῦ Ὀκτωβρίου, σηματοδοτεῖ τὴν εἴσοδο σὲ μία ἐποχὴ ὅπου τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος ἰσορροποῦν μὲ μία χάρη ἀρχοντική.
Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ἡ φύση, ἀποβάλλοντας τὰ ἔντονα καὶ θορυβώδη χρώματα τοῦ θέρους, ἐνδύεται τὰ πορφυρὰ καὶ γήινα πέπλα τοῦ φθινοπώρου, προσφέροντας στὸν ἄνθρωπο μία γαλήνια καταφυγὴ ἀπὸ τὴν ἔνταση τῆς καθημερινότητας. Ἡ ἀτμόσφαιρα πληροῦται ἀπὸ τὴν αἴσθηση μιᾶς γλυκιᾶς ὡριμότητας, καθὼς ὁ ἀέρας ἀποκτᾶ ἐκείνη τὴν ἀναζωογονητικὴ δροσιὰ ποὺ ξυπνᾶ τὰ αἰσθήματα καὶ ὀξύνει τὴν σκέψη.
Ἡ ἴδια ἡ ὀνομασία τοῦ μήνα φέρει ἐπάνω της τὸ εἰδικὸ βάρος καὶ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ἱστορικῆς συνέχειας. Προερχόμενος ἀπὸ τὴν λατινικὴ λέξη “octo”, δηλαδὴ τὸ ὀκτώ, ὁ Ὀκτώβριος ὑπῆρξε ἱστορικὰ ὁ ὄγδοος μήνας τοῦ ἀρχαίου ρωμαϊκοῦ ἡμερολογίου τοῦ Ρωμύλου. Ἀκόμη κι ὅταν οἱ μεταγενέστερες ἡμερολογιακὲς μεταρρυθμίσεις μετατόπισαν τὴν θέση του καὶ τὸν ἔφεραν δέκατο στὴ σειρά, ἡ ἐτυμολογικὴ αὐτὴ ρίζα παρέμεινε αἰώνιο ἴχνος τῆς ἀρχικῆς του ταυτότητας. Αὐτὴ ἡ διατήρηση τοῦ ὀνόματος φανερώνει πῶς ἡ ἀνθρώπινη μνήμη ἐπιλέγει νὰ κρατᾶ σταθεροὺς τοὺς δεσμούς της μὲ τὴν παράδοση, ὑπενθυμίζοντας ὅτι κάθε σταθμὸς τοῦ ἔτους φέρει μέσα του ἀναλλοίωτη τὴν πνευματική του οὐσία.
Πέρα ἀπὸ τὴν ἱστορική του καταγωγή, ὁ Ὀκτώβριος ξεχωρίζει γιὰ τὰ πλούσια δῶρα ποὺ προσφέρει στὸν ἄνθρωπο καὶ στὸ φυσικὸ περιβάλλον. Εἶναι ὁ μήνας τῆς εὐλογημένης καρποφορίας, ἡ περίοδος ὅπου ὁ μόχθος τῶν ἀνθρώπων ἀνταμείβεται μὲ τὴν παραγωγὴ τοῦ οἴνου, αἰώνιου συμβόλου εὐφροσύνης, φιλοξενίας καὶ κοινωνικῆς συναναστροφῆς.
Παράλληλα, ὁ Ὀκτώβριος χαρίζει μία μοναδικὴ αἰσθητικὴ ἁρμονία. Τὰ δειλινά του χρωματίζονται ἀπὸ βαθεῖες πορτοκαλὶ καὶ ροδόχρωμες ἀποχρώσεις, ἐνῷ ἡ γλυκιὰ βροχὴ ποὺ συχνὰ τὸν συνοδεύει λειτουργεῖ ὡς καθαρτικὸς αἰθέρας γιὰ τὴν φύση καὶ τὸν νοῦ. Στὴν φιλοσοφικὴ ἐνατένιση, ὁ μήνας αὐτὸς διδάσκει τὴν ὑψίστη ἀρετὴ τῆς ἀποδοχῆς, δείχνοντας ὅτι ἡ μεταβολὴ καὶ ἡ σταδιακὴ ἀπόσυρση τοῦ παλαιοῦ γίνονται μὲ ἀπαράμιλλη ὀμορφιὰ καὶ εὐγένεια.
Ὁ Ὀκτώβριος περιβάλλεται ἐπίσης ἀπὸ ἰδιαίτερη θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ αἴγλη, καθιστάμενος ἕνας φάρος ὑψηλοῦ συμβολισμοῦ γιὰ τὸ φρόνημα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση πλαισιώνει τὸν μῆνα μὲ τὴν πνευματικὴ Σκέπη τῆς Παναγίας καὶ τὴν τιμὴ πρὸς τὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, προσφέροντας στὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ ἕνα αἴσθημα γαλήνης καὶ προστασίας.
Ταυτοχρόνως, στὶς ὄψιμες ἡμέρες του φιλοξενεῖται ἡ ἔνδοξη ἐθνική επέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Ἡ ἱστορικὴ ἐκείνη στιγμὴ ἀντιστάσεως καὶ ἐλευθερίας ἠχεῖ ὡς αἰώνια ὑπόμνηση τῆς ψυχικῆς μεγαλοσύνης, ἀποδεικνύοντας πῶς οἱ Ἕλληνες ὑπερβαίνουν τὰ γήινα ἐμπόδια ὅταν χρειαστεῖ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὰ ὑψίστης ἀξίας ἰδανικά.
Ἡ ὑποδοχὴ τοῦ Ὀκτωβρίου συνιστᾶ μία εὐκαιρία γιὰ πνευματικὴ ἀναγέννηση. Ἡ σταδιακὴ ἀπογύμνωση τῶν δένδρων ἀποκαλύπτει τὸ οὐσιῶδες, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ἡ γαλήνη καὶ ἡ ἐσωτερικὴ δύναμη κρύβονται στὴν ἁπλότητα. Κάθε φθινοπωρινὸ φυλλορόημα, κάθε δροσερὴ πνοὴ τοῦ ἀνέμου, μεταφέρει τὸ μήνυμα ὅτι ἡ φύση ἀναπαύεται γιὰ νὰ συγκεντρώσει νέες δυνάμεις. Καθὼς τὸ φῶς τῆς ψυχῆς παραμένει ἄσβεστο καὶ αἰσιόδοξο, ὑποδεχόμασατε τὸν Ὀκτώβριο μὲ καρδιά ἀνοιχτή, ἔχοντας τὴν βεβαιότητα, ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν σιωπὴ τοῦ φθινοπώρου προετοιμάζεται ἤδη ἡ ἑπόμενη ἄνοιξη.
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
