Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Παραβολὴ τοῦ Σπορέως.
Κατὰ Λουκᾶν (η'5-15).
"Οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ".
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ὁ σπόρος πέφτει ψιθυριστὰ πάνω στὸ χῶμα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, φέροντας μέσα του τὴν ἀνάσα τῆς αἰωνιότητας καὶ τὴ δυναμική τῆς θεϊκῆς ἀγάπης. Στὴν παραβολὴ τοῦ Σπορέως, ὁ Χριστὸς φανερώνει τὴν ἀπέραντη συγκατάβαση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος σκορπίζει ἀφειδῶς τὸ Φῶς Του σὲ κάθε γωνία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, δίχως διακρίσεις καὶ προϋποθέσεις. Η ἀκρόαση τοῦ Θείου Λόγου εἶναι ἕνα δῶρο οἰκουμενικὸ, μία ἀνοικτὴ πρόσκληση πρὸς ὅλους. Ὡστόσο, τὸ οὐσιαστικὸ θαῦμα τῆς πνευματικῆς μεταμόρφωσης ἀπαιτεῖ κάτι βαθύτερο ἀπὸ τὴ στιγμιαία συνάντηση. Ἐπιζητεῖ τὴν ἐντατικὴ καλλιέργεια τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἐδάφους.
Ἡ Θεία Χάρις ἐπισκέπτεται ἀδιάκοπα τὰ ὦτα τῆς καρδιᾶς μας, προσφέροντας τὴν ἐλπίδα καὶ τὴ λύτρωση. Καθημερινὰ εἴμαστε περιτριγυρισμένοι ἀπὸ εὐκαιρίες νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ Δημιουργοῦ, νὰ συγκινηθοῦμε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια Του καὶ νὰ νιώσουμε τὴν ἀγαλλίαση τῆς παρουσίας Του. Πολλὲς φορές, ὁ ἐνθουσιασμός μας ἀνθίζει ἀμέσως μόλις ἐγερθεῖ ὁ Θεϊκὸς σπόρος μέσα μας. Ὅμως, ἡ πνευματικὴ ἐπιφάνεια ἀποδεικνύεται εὔθραυστη. Ὅταν οἱ φροντίδες, ὁ πλοῦτος καὶ οἱ μέριμνες τῆς καθημερινότητας συσσωρεύονται, τὸ Φῶς τοῦ Λόγου καταπνίγεται κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ὑλικῆς ἀνησυχίας. Ἄλλοτε πάλι, ἡ πνευματικὴ ξηρασία τῆς σκληρότητάς μας ἐμποδίζει τὴ ρίζωση, ἀφήνοντας τὸ μήνυμα ἔκθετο σὲ κάθε ἐξωτερική ἐπιβουλή.
Τὸ βαθύτερο νόημα τῆς περικοπῆς συμπυκνώνεται στὴν οὐσιαστική διαφορά ἀνάμεσα στὴν ἁπλῆ ἀκρόαση καὶ στὴν ἐνσυνείδητη καρποφορία. Ἡ ἀληθινὴ καρποφορία ἀπαιτεῖ ὑπομονή, ταπεινότητα καὶ συνεπῆ ἀγώνα. Ἡ καλὴ γῆ δὲν ὑπάρχει ἀφ' ἑαυτῆς. Διαμορφώνεται μὲ τὴν εἰλικρινῆ μεταμέλεια, μὲ τὴν κάθαρση τῶν ἐμπαθῶν λογισμῶν, μὲ τὴν ἀφοσίωση τῆς προσευχῆς καὶ μὲ τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει τὴν ἰδιότητα νὰ μεταμορφώνει, ὄχι μόνο ἐκεῖνον που τὸν δέχεται, ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρο τὸ περιβάλλον του, προσφέροντας ἑκατονταπλασίους καρποὺς πνευματικῆς ἀγαθωσύνης.
Ἡ πορεία τῆς πίστεως εἶναι μία ἐσωτερικὴ γεωργία. Ἡ εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου ἔγκειται στὸ νὰ προστατεύσει τὸ Θεῖο Δῶρο ἀπὸ τοὺς ἀνέμους τῆς ἐπιπολαιότητας καὶ τὰ ἀγκάθια τοῦ ἐγωισμοῦ. Μετατρέποντας τὴν καρδιὰ σὲ εὔφορη ἀγκάλη, ὁ πιστὸς προσφέρει στὸν Θεϊκὸ σπόρο τὴν ὑγρασία τῆς μετανοίας καὶ τὸ θερμὸ φῶς τῆς ἀφοσιώσεως.
Ἂς ἀναζητήσουμε λοιπὸν τὸν τρόπο καλλιέργειας τῆς δικῆς μας ἐσωτερικῆς γῆς. Ἡ κλήση τοῦ Κυρίου παραμένει ἕνα διαρκὲς ἐρωτηματολόγιο: εἰμαστε ἕτοιμοι νὰ προσφέρουμε μὲ ὑπομονὴ τὰ ἔγκατα τῆς ψυχῆς μας, ὥστε ὁ σπόρος τοῦ Θεοῦ νὰ βρεῖ γόνιμο ἔδαφος καὶ νὰ ἀνθίσει σὲ αἰώνια ζωή; Ἡ ἀπάντηση δίνεται μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ προσπάθεια, μέσα ἀπὸ τὴν καθημερινὴ συμπεριφορά καὶ μέσα ἀπὸ τὶς καθημερινὲς πράξεις ἀγάπης.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
Κατὰ Λουκᾶν* (η'5-15).
"Παραβολὴ τοῦ Σπορέως".
Εἶπεν ὁ Κύριος τήν παραβολήν ταύτην·
5 ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό·
6 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα·
7 καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό.
8 καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω.
9 Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη;
10 ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.
11 ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ·
12 οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.
13 οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται.
14 τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι.
15 τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς
* Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς, ἰατρὸς στὸ ἐπάγγελμα, κατηχήθηκε καὶ βαπτίσθηκε ἀπὸ τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, τὸν ὁποῖο συνόδευσε σὲ πολλὲς ἀπὸ τὶς περιοδεῖες του. Συνέγραψε τὸ τρίτο κατὰ σειρὰ Εὐαγγέλιο καὶ ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ ζωγράφισε τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου νὰ κρατάει στὴν ἀγκαλιά της τὸν Ἰησοῦ.
Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα
ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κων/νου Ἀπ. Καραγιάννη