Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως.
Κατὰ Ἰωάννην (γ΄13-17).
"Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον,
ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ."
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Μπροστά στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ἡ Θεία Οἰκονομία, ἀπέραντη καὶ ἀκατάληπτη, μεταμορφώνει τὴν ἱστορία τοῦ κόσμου σὲ μία οὐράνια συμφωνία. Στὸ κατώφλι τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ εὐαγγελικός λόγος τοῦ Ἰωάννου ἀντηχεῖ σὰν ἕνας οὐράνιος παιάνας, ὁ ὁποῖος ἀποκαλύπτει τὸ βάθος τῆς θεϊκής ἀγάπης. Ὁ Υἱός τοῦ Δημιουργοῦ, ἁπλώνει τὰ χέρια Του ἐπάνω στό ξύλο, μετατρέποντας τό ἀπόλυτο σκοτάδι τῆς ἀνθρώπινης ἀπογνώσεως σὲ ἀνέσπερο Φῶς.
Στήν ἔρημο τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, ἐκεῖ ὅπου τό δηλητήριο τῆς ἁμαρτίας ἐνέπνεε τόν θάνατο, ὁ Μωϋσῆς ὕψωνε τόν χάλκινο ὄφι ὡς σημεῖο ἰάσεως. Αὐτή ἡ προτυπωτικὴ πράξη ἐκπληρώνεται μέ τρόπο ὑπερβατικό στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου. Ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου ὑψώνεται στὸν Σταυρό, προσφέροντας ἕνα αἰώνιο καταφύγιο σὲ κάθε καρδιά πού ἀτενίζει μέ πίστη τό πρόσωπό Του. Η Θεία Ἐνανθρώπηση εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐκδήλωση μιᾶς ἀγάπης πού προσφέρει τόν Μονογενῆ Υἱό, προκειμένου ἡ φθορά νὰ παραχωρήσει τή θέση της στήν αἰώνια ζωή.
Ὁ πυρήνας τῆς εὐαγγελικῆς ἀποκαλύψεως φανερώνεται με οὐράνια καθαρότητα. Ὁ Θεὸς στέλνει τόν Υἱό Του στὸν κόσμο μέ μοναδικό σκοπό τή σωτηρία. Η παρουσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία θεραπευτική ἐνέργεια, ἕνα προσκλητήριο ζωῆς πού ἀγκαλιάζει κάθε συντετριμμένη ψυχή. Ἡ Θεία Δικαιοσύνη ταυτίζεται μέ τήν ἀπέραντη φιλανθρωπία, καθὼς τὸ ἔλεος πλημμυρίζει τά πάντα, προσφέροντας θεραπεία καὶ ἀναγέννηση.
Τὸ σημεῖο τῆς ἀπολύτου ταπεινώσεως, ὁ Σταυρός, λαμβάνει μία νέα, ἐνδόδοξη ὑπόσταση μέσα ἀπό τή θυσία τοῦ Σωτῆρος.
Ἀπό ὄργανο ὀδύνης καὶ σύμβολο ἐξουθενώσεως, ὁ ξύλινος σταυρός, ἐξαγιασμένος ἀπό τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ, μετατρέπεται σὲ πηγή ζωῆς καὶ αἰωνίου χάριτος. Ἀπό σημεῖο αἰσχύνης μετατρέπεται σὲ τρόπαιο νίκης. Ἀπό ὄργανο καταδίκης, τὸ ξύλο τοῦ μαρτυρίου μετατρέπεται σὲ φάρο ἐλπίδας καὶ γίνεται ἡ κλίμακα πού ἐνώνει γῆ καὶ οὐρανό, ἀνοίγοντας τήν πύλη τοῦ παραδείσου.
Η ἐσχάτη ταπείνωση τῆς σταυρώσεως μεταβάλλεται σὲ μέγα σύμβολο σωτηρίας, ἐκεῖ ὅπου ἡ ἀγάπη συντρίβει τόν θάνατο. Αὐτή ἡ θαυμαστή μεταμόρφωση ἀποκαλύπτει τή Θεϊκή Σοφία, ἡ ὁποία ὑψώνει τό ἀσθενές καὶ τό περιφρονημένο, καθιστώντας το ὄργανο θριάμβου.
Στήν κορύφωση τοῦ Θείου Δράματος, ὁ Σταυρός προβάλλει ὡς ὁ αἰώνιος φάρος τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός, ὑπενθυμίζοντας ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει κάθε ἀνθρώπινο λογισμό. Ἡ Σταύρωση γίνεται ἡ ἀληθινή Ὕψωση, ὁ θρίαμβος τῆς ζωῆς ἀπέναντι στό σκοτάδι, ἡ ἀποκατάσταση τῆς οὐράνιας εὐπρέπειας στήν κτίση. Ἀτενίζοντας τό Τίμιο Ξύλο, ἡ καρδιά τοῦ πιστοῦ πληροῦται ἀπό ἀνεξάντλητη ἐλπίδα, γευόμενη ἤδη ἀπό αὐτή τή ζωή, τή γλυκύτητα τῆς αἰωνίου βασιλείας.
Ἡ Ἐκκλησία μας, βιώνει τή χάρη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μέσα ἀπό δύο ἱερές Ὑψώσεις. Ἡ πρώτη Ὕψωση ἐγγράφεται στὸν χρόνο ὅταν ἡ Ἁγία Ἑλένη καθοδηγούμενη ἀπὸ ἕνα ἀρωματικὸ φυτὸ ποὺ φύεται στὸ μέρος ἐκεῖνο, τὸν γνωστό μας πλέον βασιλικό, ἀνακαλύπτει τὸν Ζωοποιό Σταυρό στὰ Ἱεροσόλυμα. Ἀκολούθως, στὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἐπιτρέπει στὸν Πατριάρχη Μακάριο νὰ τὸν ὑψώσει ἐπίσημα στίς 14 Σεπτεμβρίου 335 μ.Χ., ἐνώπιον τοῦ πιστοῦ λαοῦ πού ἀναφωνεῖ τὸ «Κύριε ἐλέησον».
Ἡ δεύτερη Ὕψωση σφραγίζεται ἀπό τὸν αὐτοκράτορα Ἡράκλειο (629 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος, μετὰ τή νίκη του ἐπί τῶν Περσῶν, ποὺ προηγουμένως εἶχαν πάρει τὸ Σταυρὸ ὡς λάφυρο, τὸν ἐπιστρέφει στὸν Πανάγιο Τάφο, φέροντάς τον στὸν ὦμο του μέ ταπεινοφροσύνη. Αὐτές οἱ δύο ἱστορικές στιγμές συμπυκνώνουν τή διπλή πνευματική ἀλήθεια τοῦ Σταυροῦ. Τὴν φανέρωση τῆς Θεϊκής Δόξας στὸν κόσμο καὶ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐπουράνιας δικαιοσύνης στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως."
Κατὰ Ἰωάννην* (γ΄13-17).
13 καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὤν ἐν τῷ οὐρανῷ.
14 καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου,
15 ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.
16 Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.
17 οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.
Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης.
* Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καὶ τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητὴς» τοῦ Χριστοῦ. Στὸ ἔργο του, τονίζει περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὴν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτὸ καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στὴν ἁγιογραφία τὸν βλέπουμε συνήθως νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο ποὺ φανερώνει τὸ ὑψηλὸ πνευματικὸ νόημα τῶν κειμένων του.
Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα
ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κων/νου Ἀπ. Καραγιάννη