Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Παραβολὴ τῶν Βασιλικῶν Γάμων.
"Ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου;"
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὴν καρδιὰ τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἀποκαλύπτεται σὰν ἕνα αἰώνιο μυστήριο χαρᾶς, σὰν ἕνας Βασιλικός Γάμος ὅπου ὁ Κτίστης ἐπιθυμεῖ νὰ ἑνωθεῖ πνευματικά μὲ τὸ πλάσμα Του. Ἡ Παραβολὴ τῶν Βασιλικῶν Γάμων φανερώνει τὸ βάθος τῆς Θεϊκῆς Ἀγάπης ποὺ προσφέρει τὰ πάντα χωρίς ἀντάλλαγμα. Ταυτόχρονα, φέρνει τὸν ἄνθρωπο ἀντιμέτωπο μὲ τὸ πολύτιμο δῶρο τῆς ἐλευθερίας του, τὴν δυνατότητά του νὰ ἀνταποκριθεῖ ἢ νὰ σωπάσει μπροστὰ στὴν αἰωνιότητα.
Ἡ τραγῳδία τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας ἀποτυπώνεται στὴν ἀδιαφορία ἐκείνων ποὺ κλήθηκαν πρῶτοι. Οἱ μέριμνες τοῦ βίου, ἡ ἀπορρόφηση ἀπὸ τὴν καθημερινότητα καὶ ἡ προσκόλληση στὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ ἐγκλωβίζουν τὴν ψυχὴ σὲ ἕναν περιχαρακωμένο κόσμο. Στὴν πραγματικότητα, ὁ ἀγρὸς καὶ τὸ ἐμπόριο μετατρέπονται σὲ ἄσυλα αὐταρέσκειας, ὅπου ἡ Θεϊκὴ Κλήση ἠχεῖ σὰν παράξενος καὶ παράσιτος θόρυβος. Ἡ Θεία Χάρις ὅμως, ἀκένωτη καὶ ὁρμητική, δὲν ἐμποδίζεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἄρνηση. Ἀνοίγεται πρὸς τὰ ἔξω, φθάνει στὶς "διεξόδους τῶν ὁδῶν", ἐκεῖ ὅπου συχνάζουν οἱ περιθωριοποιημένοι, οἱ ἀδύναμοι, οἱ ἀγαθοὶ, ἀλλὰ καὶ οἱ πονηροί. Ἡ Ἐκκλησία καθίσταται μιὰ ἀνοικτὴ ἀγκαλιά, ἕνας τόπος συνάντησης ὅπου ἡ προέλευση καὶ τὸ παρελθὸν παραμερίζονται μπροστὰ στὴν νέα κλήση.
Ὡστόσο, ἡ καθολικότητα τῆς προσφορᾶς ἀπαιτεί καὶ ἀνάλογη ἐσωτερικὴ μεταμόρφωση. Ἡ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ παρευρίσκεται στὸ δεῖπνο χωρὶς ἔνδυμα γάμου, φανερώνει τὴν ἀπουσία τῆς δέουσας πνευματικῆς αἰσθητικῆς. Τὸ κατάλληλο ἔνδυμα τοῦ πιστοῦ συνθέτουν ἡ ταπεινότητα, ἡ μετανοία, ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη. Ἡ παρουσία στὸ τραπέζι τοῦ Βασιλέως προϋποθέτει πνευματικὴ διαθεσιμότητα, ἕνα ἐσωτερικό φῶς ποὺ ἀναδεικνύει τὴν ψυχὴ μετὰ τὴν ἀποβολὴ τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Η γυμνότητα ἐκείνου ποὺ εἰσῆλθε μὲ αὐθάδεια, φανερώνει τὴν προσπάθεια οἰκειοποίησης τῶν Θείων Δώρων χωρὶς ἐσωτερικὴ ἀλλαγή, μιὰ ἀπόπειρα μετοχῆς στὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ, χωρὶς τὴν δέουσα προσπάθεια.
Ἡ κατάληξη τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ "στὸ σκότος τὸ ἐξώτερον" ἀποτελεῖ τὴν αὐτοπραγμάτωση τῆς ἐπιλογῆς του. Ὁ Θεὸς δὲν τιμωρεῖ ἐκδικητικά. Ἁπλῶς ἡ ἔλλειψη τῆς κατάλληλης διάθεσης καθιστᾶ τὸ Φῶς τῆς Θεϊκῆς παρουσίας ἀβάσταχτο. Ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων ἐκφράζουν τὴν ἀπόγνωση τῆς ψυχῆς ποὺ βρέθηκε στὴν Πηγὴ τῆς Ζωῆς καὶ παρέμεινε ἀσύνδετη μὲ τὴν οὐσία Της, ἀδυνατώντας νὰ γευθεῖ τὴν εὐφροσύνη τῆς ἀγάπης.
Στὸ τέλος τῆς περικοπῆς, ὁ Λόγος τοῦ Κυρίου "πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί" ἀντηχεῖ σὰν πρόσκληση ἐγρήγορσης. Ἡ κλήση εἶναι καθολική, μιὰ αἰώνια προσφορὰ ποὺ ἀγκαλιάζει κάθε ἄνθρωπο. Ἡ ἐκλογή ὅμως, σφυρηλατεῖται στὸ ἐργαστήριο τῆς ἐλεύθερης βούλησης, στὴν προθυμία τῆς ψυχῆς νὰ φορέσει τὸ ἔνδυμα τοῦ Φωτός. Ἡ πρόσκληση στο Βασιλικὸ Γάμο παραμένει ἀνοικτή, περιμένοντας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀπαντήσουμε θετικὰ, μὲ μετάνοια καὶ θεάρεστες πράξεις ἀγάπης.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Παραβολὴ τῶν βασιλικῶν γάμων"
Κατά Ματθαίον* (κβ΄2-14).
2 Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὅστις ἐποίησε γάμους τῷ υἱῷ αὐτοῦ.
3 καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ καλέσαι τοὺς κεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ οὐκ ἤθελον ἐλθεῖν.
4 πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους λέγων· εἴπατε τοῖς κεκλημένοις· ἰδοὺ τὸ ἄριστόν μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ σιτιστὰ τεθυμένα, καὶ πάντα ἕτοιμα· δεῦτε εἰς τοὺς γάμους.
5 οἱ δὲ ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὃς μὲν εἰς τὸν ἴδιον ἀγρόν, ὃς δὲ εἰς τὴν ἐμπορίαν αὐτοῦ·
6 οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν.
7 ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὐτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν ἐνέπρησε.
8 τότε λέγει τοῖς δούλοις αὐτοῦ· ὁ μὲν γάμος ἕτοιμός ἐστιν, οἱ δὲ κεκλημένοι οὐκ ἦσαν ἄξιοι·
9 πορεύεσθε οὖν ἐπὶ τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἐὰν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους.
10 καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδοὺς συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθούς· καὶ ἐπλήσθη ὁ γάμος ἀνακειμένων.
11 εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς θεάσασθαι τοὺς ἀνακειμένους εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον οὐκ ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου·
12 καὶ λέγει αὐτῷ· ἑταῖρε, πῶς εἰσῆλθες ὧδε μὴ ἔχων ἔνδυμα γάμου; ὁ δὲ ἐφιμώθη.
13 τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς τοῖς διακόνοις· δήσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας ἄρατε αὐτὸν καὶ ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων.
14 πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοὶ, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
