Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση.
Κατὰ Μάρκον (η΄34-38, θ'1).
"Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς Ψυχῆς αὐτοῦ;"
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὶς χαμηλόφωνες ἐσωτερικὲς δονήσεις τῆς ὑπάρξεως, ἐκεῖ ὅπου ὁ χρόνος συναντᾷ τὴν αἰωνιότητα, ἀντηχεῖ ὁ αἰώνιος ἀντίλαλος τοῦ Θείου Λόγου. Εἶναι ἕνας πύρινος καταρράκτης ἀλήθειας ποὺ διασπᾷ τὴ ραστώνη τῆς ἀνθρώπινης καθημερινότητας. Ἡ Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μὲ τὴν πιὸ συγκλονιστικὴ ἐρώτηση ποὺ ἐτέθη ποτὲ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ἕναν πνευματικὸ κεραυνὸ ποὺ διασχίζει τὰ ἐγκόσμια ὑπαρξιακά μας ἀδιέξοδα.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀπευθυνόμενος στὸν ὄχλο καὶ τοὺς μαθητές, θέτει ἕνα ζήτημα ἀπόλυτης πνευματικῆς ζυγαριᾶς. Τοποθετεῖ ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ τὰ ὑλικὰ πλούτη, τὴν κοσμικὴ ἐξουσία καὶ τὴν ἐφήμερη δόξα καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὸ ἀόρατο μέν, μὰ παντοδύναμο βάρος μιᾶς μόνης ἀνθρώπινης Ψυχῆς. Ἡ διερώτηση: «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν Ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» ἀποκαλύπτει τὴν ἀνεκτίμητη, θεϊκὴ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπινου ἐσωτερικοῦ κόσμου. Ἡ Ψυχὴ εἶναι ὁ τόπος συνάντησης μὲ τὸ Ἄκτιστο Φῶς, ἡ Θεία Πνοὴ ποὺ ἐμφυσήθηκε στὸν ἄνθρωπο κατὰ τὴν Κτίση.
Ἡ ἀπώλεια τῆς Ψυχῆς συνιστᾷ τὴν πραγματικὴ τραγωδία τῆς ὑπάρξεως. Τὰ ἐγκόσμια ἀγαθὰ εἶναι σκιὲς ποὺ σβήνουν μὲ τὸν ἐρχομὸ τοῦ θανάτου, ἐνῷ ἡ Ψυχὴ φέρει τὴν ἔμφυτη διψαλέα ἐπιθυμία γιὰ τὴν ἀθανασία. Ἡ ἄρση τοῦ Σταυροῦ, γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶ τὸ Εὐαγγέλιο, εἶναι ἡ ἐκούσια ἀγκαλιὰ τῆς ἀγάπης, ἡ θυσιαστικὴ ἔξοδος ἀπὸ τὴ γεμάτη αὐταπάτες περιχαρακωμένη φιλαυτία. Ἡ παράδοση τῆς Ψυχῆς στὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ μόνη ὁδὸς γιὰ τὴν οὐσιαστικὴ διάσωσή της, καθὼς ἡ Θεία Χάρις μεταμορφώνει τὸν ἀνθρώπινο πόνο σὲ οὐράνια δόξα.
Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἐρχόμενη ἐν δυνάμει, φανερώνεται ἤδη ἀπὸ τὸ παρὸν ὡς ἐσωτερικὴ ἐμπειρία καὶ ἀγαλλίαση. Ὅποιος ἐπιλέγει τὴν πορεία τοῦ Σταυροῦ γεύεται τὴν ἐλευθερία τῆς ἀναστάσιμης ζωῆς, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῶν ὑλικῶν ματαιοτήτων. Ἡ σταυρική, θυσιαστικὴ ἀγάπη εἶναι τὸ μοναδικὸ νόμισμα ποὺ ἔχει ἀξία στὴν αἰωνιότητα.
Στὸ τέλος τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς, ὅταν τὰ φῶτα τοῦ κόσμου τούτου θὰ ἔχουν χαμηλώσει, ἡ Ψυχὴ θὰ σταθῇ γυμνὴ ἐνώπιον τοῦ Πλάστη της. Τὰ ἀποκτήματα, οἱ τίτλοι καὶ ἡ ἀνθρώπινη ἀναγνώριση θὰ ἐξανεμιστοῦν σὰν καπνός. Μόνο ἡ ἀγάπη, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ μυστηριακὴ ἕνωση μὲ τὸν Χριστὸ θὰ παραμείνουν ὡς αἰώνιος θησαυρός. Ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα τοῦ Κυρίου δίνεται καθημερινὰ μὲ κάθε μας ἀναπνοή, μὲ κάθε μας ἐπιλογή, καθὼς καλούμαστε νὰ προτιμήσουμε τὴν αἰώνια λαμπρότητα τῆς Ψυχῆς ἀπὸ τὴ θνητὴ, πεπερασμένη αἴγλη τοῦ κόσμου.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση."
Κατὰ Μάρκον* (η΄34-38, θ'1).
η'34 Καὶ προσκαλεσάμενος τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι.
35 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν.
36 τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν Ψυχὴν αὐτοῦ;
37 ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς Ψυχῆς αὐτοῦ;
38 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων.
θ'1 Και ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.
Εὐαγγελιστὴς Μάρκος.
* Ὁ Εὐαγγελιστὴς Μάρκος ἔγραψε τὸ συντομότερο ἐκ τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων, τὸ ὁποῖο διακρίνεται γιὰ τὴ ζωντάνια καὶ τὴν ἀμεσότητα τῆς διηγήσεως. Κατέγραψε τὶς ἀναμνήσεις καὶ τὰ κηρύγματα τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, παρουσιάζοντας τὸν Ἰησοῦ ὡς τὸν παντοδύναμο Υιὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐνεργεῖ μὲ δύναμη καὶ πραγματοποιεῖ θαύματα. Στὴν ἁγιογραφία, ὁ Εὐαγγελιστὴς Μάρκος συμβολίζεται συχνὰ μὲ τὸν λέοντα, σύμβολο τῆς βασιλικῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου, καθὼς καὶ τῆς φωνῆς τοῦ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ.
Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα
ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κων/νου Ἀπ. Καραγιάννη