Ἑβδομηκοντάκις ἑπτά.
Δοκιμιογραφεὶ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου συχνὰ ὁμοιάζει μὲ κλειστὸ ὄστρακο, βυθισμένο στὴ σκοτεινὴ ἄβυσσο τοῦ ἐγωισμοῦ. Κρατάει ἐκεῖ σφιχτὰ, μὲ ὀδύνη καὶ ἐπιμονή, τὰ τραύματα, τὶς ἀδικίες καὶ τὰ παράπονα, θεωρῶντας πῶς ἡ μνησικακία καὶ ἡ αὐτοδικαίωση εἶναι ἡ μόνη ἀσπίδα προστασίας ἀπέναντι στὴ σκληρότητα τοῦ κόσμου. Κι ὅμως, σὲ αὐτὸ τὸ κλειστὸ ὄστρακο ποὺ ἀρνεῖται νὰ ἀνοίξει, προσφέρεται τὸ μυστήριο τῆς θεϊκῆς χάριτος. Ἡ συγχώρεση εἶναι τὸ ὑπέρτατο πέρασμα ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς μοναξιᾶς στὴ γλυκύτητα τῆς ἐλευθερίας, ἡ μόνη γέφυρα ποὺ μπορεῖ νὰ ἑνώσει τὴ γῆ μὲ τὸν οὐρανό.
Ὅτὰν ὁ Ἀπόστολος Πέτρος πλησίασε τὸν Διδάσκαλο, κουβαλῶντας τὰ ἀνθρώπινα μέτρα καὶ τὴν ὑπολογιστικὴ λογικὴ τῆς ἐπιείκειας, ρώτησε: «ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός
μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις;», ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ ἀνέτρεψε κάθε ἀνθρώπινο ὅριο: «οὐ λέγω σοι ἕως ἑπτάκις, ἀλλ᾿ ἕως
ἑβδομηκοντάκις ἑπτά». Αὐτὸς ὁ ἀριθμὸς δὲν εἶναι ἕνας μαθηματικὸς ὑπολογισμός, ἀλλὰ ἕνας ἀπέραντος ὠκεανὸς ἀγάπης καὶ ἐλέους. Εἶναι ἡ κλήση γιὰ μία ἀδιάλειπτη πνευματικὴ ἀναπνοή. Ὅπως ἡ καρδία χτυπάει χωρὶς νὰ μετράει τοὺς παλμούς της, ἔτσι καὶ ἡ ἀγάπη ὀφείλει νὰ προσφέρει τὴ χάρη της χωρὶς ὅρια, χωρὶς ὅρους, χωρὶς ἀνταλλάγματα.
Ἡ πραγμάτωση αὐτῆς τῆς ἐντολῆς ἀπαιτεῖ ὑπέρβαση. Καλούμαστε νὰ προσφέρουμε τὴ συγχώρεση στὴν οἰκογένεια καὶ στοὺς οἰκείους, ἐκεῖ ὅπου οἱ τριβὲς εἶναι καθημερινές. Καλούμαστε νὰ τὴ χαρίσουμε στὸν φίλο ποὺ λησμόνησε τὴν ἐμπιστοσύνη. Τὸ πιὸ ἐξαίσιο ὅμως θαῦμα συμβαίνει ὅταν ἡ καρδία πλαταίνει γιὰ νὰ ἀγκαλιάσει τὸν ἐχθρό, ἐκεῖνον ποὺ μᾶς πίκρανε, ποὺ μᾶς ἀδίκησε, ποὺ ἴσως δὲν κατανοήσει ποτὲ τὸ σφάλμα του. Ἀκόμη κι ἂν ἡ συγγνώμη δὲν ζητηθεῖ ποτέ, ἡ δική μας συγχώρεση πρέπει νὰ ἀναβλύζει ὡς αὐτοτελὴς πράξη ἀγάπης, λυτρωτικὴ καὶ ἀνιδιοτελής.
Ἡ συνθήκη αὐτὴ συνδέεται ἄμεσα καὶ μὲ τὴ δική μας σωτηρία. Ἡ Θεία Δίκη καὶ τὸ Θεῖο Ἔλεος λειτουργοῦν ὡς καθρέφτης τῆς δικῆς μας συμπεριφορᾶς. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ διαγράψει τὰ βαθύτατα χρέη τῆς δικῆς μας ψυχῆς, ὅταν ἐμεῖς κρατοῦμε αἰχμάλωτο τὸν ἀδελφό μας γιὰ ἕνα ὁποιοδήποτε σφάλμα. Ἡ συγχώρεση ποὺ προσφέρουμε γίνεται τὸ κλειδὶ ποὺ ξεκλειδώνει τὴ θύρα τοῦ Θείου Ἐλέους γιὰ ἐμᾶς.
Στὴν ἔσχατη ἀναμέτρηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν αἰωνιότητα, τὸ μόνο ποὺ θὰ ἀπομείνει εἶναι τὸ ἴχνος τῆς ἀγάπης ποὺ ἀφήσαμε πίσω μας. Ἡ συγχώρεση εἶναι ἡ ὑπέρτατη νίκη ἀπέναντι στὸν φθαρτὸ ἑαυτό μας, ἕνα Φῶς ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ μίσους. Αὐτὴ ἡ ἀπέραντη συγγνώμη μεταμορφώνει τὸν ἀνθρώπινο πόνο σὲ εὐλογικὴ δρόσο καὶ χαρίζει στὴν ψυχὴ τὴ γαλήνη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Ἡ συνθήκη αὐτὴ συνδέεται ἄμεσα καὶ μὲ τὴ δική μας σωτηρία. Ἡ Θεία Δίκη καὶ τὸ Θεῖο Ἔλεος λειτουργοῦν ὡς καθρέφτης τῆς δικῆς μας συμπεριφορᾶς. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ διαγράψει τὰ βαθύτατα χρέη τῆς δικῆς μας ψυχῆς, ὅταν ἐμεῖς κρατοῦμε αἰχμάλωτο τὸν ἀδελφό μας γιὰ ἕνα ὁποιοδήποτε σφάλμα. Ἡ συγχώρεση ποὺ προσφέρουμε γίνεται τὸ κλειδὶ ποὺ ξεκλειδώνει τὴ θύρα τοῦ Θείου Ἐλέους γιὰ ἐμᾶς.
Στὴν ἔσχατη ἀναμέτρηση τῆς ψυχῆς μὲ τὴν αἰωνιότητα, τὸ μόνο ποὺ θὰ ἀπομείνει εἶναι τὸ ἴχνος τῆς ἀγάπης ποὺ ἀφήσαμε πίσω μας. Ἡ συγχώρεση εἶναι ἡ ὑπέρτατη νίκη ἀπέναντι στὸν φθαρτὸ ἑαυτό μας, ἕνα Φῶς ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια τοῦ μίσους. Αὐτὴ ἡ ἀπέραντη συγγνώμη μεταμορφώνει τὸν ἀνθρώπινο πόνο σὲ εὐλογικὴ δρόσο καὶ χαρίζει στὴν ψυχὴ τὴ γαλήνη τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν.
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Αὐτοτελὲς ἀπόσπασμα
ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κων/νου Ἀπ. Καραγιάννη