Ἡ ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου.
Δοκιμιογραφεὶ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ Σεπτεμβρίου, σηματοδοτεῖ την ἀπαρχὴ ἑνὸς νέου ἡμερολογιακοῦ κύκλου. Ταυτόχρονα, συνιστᾶ ἕνα μυστικὸ κατώφλι ὅπου ὁ χρόνος συναντᾶ τὴν αἰωνιότητα. Καθώς τὸ φῶς τοῦ φθινοπώρου ἁπλώνεται ἁπαλὰ ἐπάνω στὴ γῆ, ἡ Ἐκκλησία σαλπίζει τὴν ἔναρξη τοῦ νέου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, προσκαλώντας τὴν ἀνθρωπότητα νὰ δεῖ τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ ἕνα πρίσμα πνευματικό. Η Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου ἀνοίγει τὴν αὐλαία μιᾶς πνευματικῆς πορείας, ὅπου κάθε στιγμή βαπτίζεται στὴν ἐλπίδα καὶ στὴν ἀναγέννηση.
Ἡ λέξη "Ἰνδικτιὼν" φέρει τὴν ἰσχυρὴ ἠχὼ τῆς ἱστορίας, καθὼς προέρχεται ἀπὸ τὴν λατινικὴ λέξη "indictio", που σημαίνει "ἐπίσημη διακήρυξη" ἢ "ἀναγγελία". Στὰ χρόνια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ἡ Ἰνδικτιὼν ἦταν ὁ δεκαπενταετὴς κύκλος ἐπὶ τοῦ ὁποίου καθοριζόταν ἡ φορολογία τῶν πολιτῶν. Ἡ ἔναρξή του τοποθετεῖται τὴν 1η Σεπτεμβρίου, αμέσως μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῆς συγκομιδῆς τῶν καρπῶν.
Ἡ Ἐκκλησία, μὲ τὴν θεόπνευστη σοφία τῆς Μεγάλης Συνόδου τῆς Νικαίας τό 325 μ.Χ., παρέλαβε αὐτὸ τὸ κοσμικὸ μέτρο καὶ τὸ μετουσίωσε. Ἔλαβε τὸ χρονικὸ αὐτὸ ὀρόσημο πού βρίσκεται μεταξύ τοῦ πέρατος τῆς συγκομιδῆς καὶ τῆς φθινοπωρινῆς ἰσημερίας, μεταμορφώνοντάς το σὲ μία πνευματικὴ γιορτή εὐχαριστίας καὶ προσδοκίας.
Ἡ βαθύτερη σημασία τῆς Ἰνδίκτου ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τοῦ ἱστορικοῦ βίου καὶ βυθίζεται στὸ μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας. Σύμφωνα μὲ τὴν Εὐαγγελικὴ Παράδοση (κατά Λουκᾶν), τὴν ἡμέρα αὐτὴ ὁ Χριστὸς εἰσῆλθε στὴ Συναγωγὴ τῆς Ναζαρέτ, ἄνοιξε τὸ βιβλίο τοῦ Προφήτη Ἡσαΐα καὶ διακήρυξε τὴν ἔλευση τοῦ Μεσσία: "Σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν". Με αὐτὴ τὴν πράξη, ὁ Θεάνθρωπος ἀποκάλυψε στοὺς Ἰουδαίους ὅτι ὁ χρόνος τῆς Θείας Ἐπισκέψεως πλέον ἔφτασε.
Στή σημερινὴ ἐποχή, ἡ Ἰνδικτιὼν ἐκπέμπει ἐπίσης ἕνα σημαντικό οἰκολογικὸ μήνυμα. Ἡ Ἐκκλησία τὴν ἔχει καθιερώσει ὡς Ἡμέρα Προσευχῆς γιὰ τὴν Προστασία τοῦ Φυσικοῦ Περιβάλλοντος. Ἡ κτίση ὁλόκληρη ἀναγνωρίζεται ὡς ἕνα Θεῖο Δῶρο, ὡς ἕνας ἱερὸς οἶκος που ὀφείλουμε νὰ διαφυλάξουμε μὲ σεβασμὸ καὶ ἁγιότητα. Η συγκομιδὴ τῶν καρπῶν τῆς γῆς γίνεται ἀφορμὴ δοξολογίας καὶ μιὰ ὑπόμνηση ὅτι ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ ζεῖ ὡς ἱερέας τῆς δημιουργίας καὶ ὄχι ὡς ἄρπαγας τῶν πόρων της.
Ή Ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου ὀρθώνεται ὡς ἕνας φωτεινὸς φάρος. Μᾶς καλεῖ νὰ ἀφήσουμε πίσω τὰ βάρη τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ βηματίσουμε στὸ μέλλον μὲ καρδιά ἀνοικτή. Ὁ χρόνος που ἀπλώνεται μπροστά μας εἶναι ἕνας λευκὸς καμβάς, ἕνα δῶρο της Θείας Χάριτος που περιμένει νὰ ἀποτυπώσουμε ἐπάνω του τὶς ἀρετές, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη. Αὐτὴ ἡ ἡμέρα ἀς γίνει ἡ ἀπαρχὴ μιᾶς ἐσωτερικῆς ἀναγεννήσεως, ὅπου κάθε ἀναπνοὴ θὰ εἶναι μιὰ πράξη ἀγάπης καί μία εὐχαριστήρια προσευχὴ στὸν Ποιητὴ τοῦ Σύμπαντος.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα.
Κατά Λουκᾶν* (δ΄16-22).
16 Καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ, οὗ ἦν τεθραμμένος, καὶ εἰσῆλθεν κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν σαββάτων εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ ἀνέστη ἀναγνῶναι.
17 καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ἡσαΐου τοῦ προφήτου, καὶ ἀναπτύξας τὸ βιβλίον εὗρεν τὸν τόπον οὗ ἦν γεγραμμένον·
18 Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπέσταλκέ με ἰάσασθαι τοὺς συντετριμμένους τὴν καρδίαν,
19 κηρύξαι αἰχμαλώτοις ἄφεσιν καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν, ἀποστεῖλαι τεθραυσμένους ἐν ἀφέσει, κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν.
20 καὶ πτύξας τὸ βιβλίον ἀποδοὺς τῷ ὑπηρέτῃ ἐκάθισε· καὶ πάντων ἐν τῇ συναγωγῇ οἱ ὀφθαλμοὶ ἦσαν ἀτενίζοντες αὐτῷ.
21 ἤρξατο δὲ λέγειν πρὸς αὐτοὺς ὅτι: Σήμερον πεπλήρωται ἡ γραφὴ αὕτη ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν.
22 καὶ πάντες ἐμαρτύρουν αὐτῷ καὶ ἐθαύμαζον ἐπὶ τοῖς λόγοις τῆς χάριτος τοῖς ἐκπορευομένοις ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς Ἰωσὴφ;
* Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ἰατρός στό ἐπάγγελμα, κατηχήθηκε καί βαπτίσθηκε ἀπό τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο, τόν ὁποῖο συνόδευσε σέ πολλές ἀπό τίς περιοδεῖες του. Συνέγραψε τό τρίτο κατά σειρά Εὐαγγέλιο και ἦταν ὁ πρῶτος πού ζωγράφισε την εἰκόνα τῆς Θεοτόκου νά κρατάει στήν ἀγκαλιά της τό Χριστό.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
