Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ὁ πλούσιος νέος.
"Τί ἔτι ὑστερῶ;"
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὴν ἡρεμία τῆς ὑπάρξεως, ἐκεῖ ὅπου ἡ ψυχὴ ἀναμετρᾶται μὲ τὴν αἰωνιότητα, ἀντηχεῖ τὸ ἀγωνιώδες ἐρώτημα τοῦ πλούσιου νεανίσκου: «τί ἔτι ὑστερῶ;». Εἶναι ἡ κραυγὴ τοῦ ἀνθρώπου πού, ἐνῷ κατέχει κατὰ τὸν νόμο τὰ πάντα, αἰσθάνεται τὴν ἐσωτερική του ἐρημιά. Ὁ Χριστός, μὲ βλέμμα στοργικό, ἀποκαλύπτει τὸ βάθος τῆς ἀνθρώπινης τραγωδίας. Ἡ τραγωδία αὐτὴ δὲν ἔγκειται στὴν ἁμαρτωλότητα, ἀλλὰ στὸ ἀδιέξοδο μιᾶς ἐνάρετης ἐπιφάνειας, ἡ ὁποία παραμένει ἐγκλωβισμένη στὴν ἀσφάλεια τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν.
Ὁ πλούσιος νέος καταφθάνει μὲ τὸ ζῆλο τῆς ἀναζητήσεως, κουβαλώντας μαζί του τὴν αὐτοπεποίθηση τῆς τηρήσεως τῶν ἐντολῶν. Ἡ εὐσέβειά του εἶναι φαινομενικὰ ἄψογη καὶ ἡ πρόθεσή του εἰλικρινής. Ὡστόσο, ἡ παρουσία τοῦ Διδασκάλου φανερώνει τὸ κενό που κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν τυπικὴ δικαιοσύνη. Ἡ πρόσκληση τοῦ Ἰησοῦ γιὰ διάθεση τῶν ὑπαρχόντων καὶ ὁλοκληρωτικὴ ἀκολουθία συνιστᾶ μία ὑπερβατικὴ ἔξοδο ἀπὸ τὸν ἑαυτό.
Τὰ κτήματα τοῦ νεανίσκου μετατρέπονται σὲ ἀόρατα δεσμά. Ἡ λύπη που τὸν καταλαμβάνει τη στιγμή τῆς ἀποχωρήσεως φανερώνει τὸν ἐσωτερικό του διχασμό. Ἡ ὑπερβολικὴ προσκόλληση στὰ ὑλικά ἀγαθὰ συνιστᾶ βαρὺ φορτίο, τὸ ὁποῖο ἐμποδίζει τὴν ψυχὴ νὰ πετάξει πρὸς τὴν ἀληθινὴ ἐλευθερία.
Ὁ Χριστός, μὲ τὴν ὑπερβολὴ τῆς εἰκόνας τῆς καμήλου που διέρχεται ἀπὸ τὴν ὀπὴ τῆς βελόνας, περιγράφει τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία νὰ σωθεῖ ἐδραζόμενη αποκλειστικά στὶς δικές της δυνάμεις καὶ στα γήινα στηρίγματα. Ἐνῷ ἡ συναισθηματικὴ προσκόλληση στα βιοτικὰ μερίμνια στερεῖ τὴν πνευματικὴ ἐλευθερία, ἡ σωτηρία ἀποτελεῖ δῶρο τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, προσφερόμενο ἐκεῖ ὅπου τὰ ἀνθρώπινα μέτρα καταρρέουν.
«Παρά ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι.»
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Κυρίου στὸ ἐρώτημα τῶν μαθητῶν: «τίς ἄρα δύναται σωθῆναι;» ἀνοίγει τὴν θύρα τῆς ἐλπίδος. Ἡ σωτηρία παραμένει ἕνα θαῦμα τῆς θείας ἀγάπης, μία ἐνέργεια τῆς Χάριτος που μεταμορφώνει τὸ ἀδύνατο σὲ δυνατό. Ὁ ἄνθρωπος καλεῖται νὰ ἀφήσει τὰ πάντα, ὄχι γιὰ νὰ μείνει γυμνός, μὰ γιὰ νὰ γεμίσει ἀπὸ τὴν αἰώνια παρουσία τοῦ Θεοῦ. Στὸ τέλος τῆς διαδρομῆς, ἡ ἀληθινὴ περιουσία τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἰκανότητά της νὰ ἀγαπᾶ καὶ νὰ ἐμπιστεύεται τὸ Ἄπειρο.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ὁ πλούσιος νέος."
Κατά Ματθαίον* (ιθ΄16-26).
16 Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τί ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον;
17 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τί με λέγεις ἀγαθόν; οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. εἰ δὲ θέλεις εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν, τήρησον τὰς ἐντολάς.
18 λέγει αὐτῷ· ποίας; ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· τὸ οὐ φονεύσεις, οὐ μοιχεύσεις, οὐ κλέψεις, οὐ ψευδομαρτυρήσεις,
19 τίμα τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.
20 λέγει αὐτῷ ὁ νεανίσκος· πάντα ταῦτα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου· τί ἔτι ὑστερῶ;
21 ἔφη αὐτῷ ὁ Ἱησοῦς· εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, ὕπαγε πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα καὶ δὸς πτωχοῖς, καὶ ἕξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανῷ, καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.
22 ἀκούσας δὲ ὁ νεανίσκος τὸν λόγον ἀπῆλθε λυπούμενος· ἦν γὰρ ἔχων κτήματα πολλά.
23 Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι δυσκόλως πλούσιος εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.
24 πάλιν δὲ λέγω ὑμῖν, εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ραφίδος διελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν.
25 ἀκούσαντες δὲ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐξεπλήσσοντο σφόδρα λέγοντες· τίς ἄρα δύναται σωθῆναι;
26 ἐμβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· παρὰ ἀνθρώποις τοῦτο ἀδύνατόν ἐστι, παρὰ δὲ Θεῷ πάντα δυνατά ἐστι.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
