Ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός.
Δοκιμιογραφεὶ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὴν καρδιὰ τοῦ θέρους, καθὼς ὁ ἥλιος φτάνει στὸ ἀπόγειο τῆς δύναμής του καὶ ἡ γῆ μοσχοβολᾶ ἀπὸ τὸ θυμάρι, ἡ χριστιανοσύνη ἀνασαίνει μὲ ἕναν τρόπο μοναδικό. Τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ, ὁ Δεκαπενταύγουστος, εἶναι ἡ στιγμή που ἡ κτίση ὁλόκληρη χαμηλώνει τὰ βλέφαρα καὶ γονατίζει μπροστά στὸ πιὸ γλυκὸ πρόσωπο τῆς ἀνθρωπότητας. Η Κοίμηση τῆς Θεοτόκου μᾶς καλεῖ σὲ μιὰ σύναξη ἀγάπης, σὲ μιὰ συνάντηση ὅπου ὁ πόνος μεταμορφώνεται σὲ ἐλπίδα καὶ ὁ θάνατος γίνεται πέρασμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα.
Ἡ Παναγία στάθηκε πάντοτε ἡ γέφυρα ἀνάμεσα στὸν οὐρανὸ καὶ στὴ γῆ. Στὸ πρόσωπό της ἡ ἀνθρώπινη φύση βρῆκε τὴν ἀπόλυτη ὀμορφιά, τὴν καθαρότητα καὶ τὴν ταπεινοφροσύνη. Ἡ Θεοτόκος ἄνοιξε τὰ σπλάχνα της γιὰ νὰ χωρέσει τὸν Ἀχώρητο, μετατρέποντας τὴν ὑπακοὴ σὲ πράξη ἐλευθερίας καὶ δημιουργίας. Ἡ μητρότητά της ξεπέρασε τὰ ὅρια τοῦ φυσικοῦ τοκετοῦ.
Ἡ Μεγαλόχαρη ἀγκαλιάζει κάθε πονεμένη ψυχή, κάθε πλάσμα που γυρεύει παρηγοριά στὸ σκοτάδι τῆς δοκιμασίας. Αὐτὴ ἡ βαθιὰ καὶ προσωπικὴ σχέση τῶν πιστῶν μὲ τὴ Μητέρα τοῦ Θεανθρώπου, ἐνσαρκώθηκε στὴν ἀμέτρητη ποικιλία τῶν ὀνομάτων που της χάρισαν. Ἀπὸ τὴ Γλυκοφιλοῦσα, τὴν Ἐλεοῦσα καὶ τὴν Εὐαγγελίστρια, μέχρι τὴν Ὁδηγήτρια, τὴν Παραμυθία καὶ τὴν Ἑκατονταπυλιανή, κάθε προσωνύμιο φανερώνει μιὰ ξεχωριστὴ ἐμπειρία παρηγοριᾶς, ἕνα θαῦμα, ἢ μιὰ τοπικὴ ἱστορία χάριτος.
Μὲ τὴν ἴδια εὐλαβικὴ ὁρμή, ὁ χριστιανικὸς κόσμος ἔχτισε ἀνά τὰ ἔθνη πανέμορφους ναούς, περικαλλεῖς βασιλικές, ὀρθινὰ μοναστήρια σὲ ἀπόκρημνους βράχους καὶ λιτὰ ξωκλήσια δίπλα στὸ κῦμα τῆς θάλασσας. Κάθε λίθος, κάθε εἰκόνα καὶ κάθε ψηφιδωτό αὐτῶν τῶν ναῶν ἀποτελεῖ ἕνα αἰώνιο μνημεῖο εὐγνωμοσύνης, μιὰ ζῶσα καταφυγὴ γιὰ τὰ δάκρυα καὶ τὰ αἰτήματα τῶν ἀνθρώπων.
Στὶς θερμὲς αὐτὲς μέρες τοῦ Αὐγούστου, οἱ παράκλησεις που ἀντηχοῦν στὰ ξωκλήσια καὶ τὰ μοναστήρια κουβαλοῦν τὰ μυστικὰ δάκρυα κάθε ἀνθρώπου. Ἡ Θεοτόκος ἀκούει τὴ σιωπὴ τῆς καρδιᾶς μας, κατανοεῖ τὴν ἀδυναμία μας καὶ γίνεται ἰδανικὴ μεσίτρια πρὸς τὸν Υἱό της. Στὸ δικό της πρόσωπο βλέπουμε τὴ μητέρα που δὲν ἐγκαταλείπει ποτέ, τὴ σκέπη που χωρᾶ ὅλους τους καημούς, τὴ γαλήνη που ἁπλώνεται πάνω ἀπὸ τὰ κύματα τῆς ζωῆς μας.
Ἡ μετάστασή της στὸν οὐρανὸ βεβαιώνει πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὴ φθορά. Η Παναγία δὲν ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας. Παρέμεινε παροῦσα, ὡς ἕνα αἰώνιο Φῶς που ὁδηγεῖ τὰ βήματά μας στὸν δρόμο τῆς ἀληθινῆς εἰρήνης.
«Ἐν τῇ Κοιμήσει τὴν οἰκουμένην οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε...»
Αὐτὸ τὸ Δεκαπενταύγουστο, ἂς ἀφήσουμε τὴν καρδιά μας νὰ πλημμυρίσει ἀπὸ τὴν εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴν Μητέρα τοῦ Φωτός. Ας πλησιάσουμε τὸ εἰκόνισμά της μὲ τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ μικροῦ παιδιοῦ, γνωρίζοντας πὼς κάτω ἀπὸ τὸ προστατευτικό της ὠμοφόριο υπάρχει πάντα τόπος γιὰ τὴ συγχώρεση, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀνέσπερη χαρά.
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δοκιμιογράφου
Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
