Αὔγουστος.
Δοκιμιογραφεὶ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὴν καρδιὰ τοῦ καλοκαιριοῦ, ἐκεῖ ὅπου ὁ χρόνος μοιάζει νὰ αἰχμαλωτίζεται ἀπὸ τὸ Φῶς, μία παράδοξη σιωπὴ κάνει τὴν παρουσία της αἰσθητή. Ὁ Αὔγουστος φθάνει σὰν ἕνας ὥριμος ἐραστὴς ποὺ γνωρίζει πὼς ἡ ὀμορφιὰ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ βαθιές, ἀργὲς ἀναπνοές. Εἶναι ἡ ἐποχὴ ὅπου τὸ πέλαγος ἀγκαλιάζει τὸν οὐρανὸ σὲ ἕναν ἀτέρμονα ἐρωτικὸ ἐναγκαλισμό, καθὼς τὰ πάντα λαμπυρίζουν κάτω ἀπὸ τὴν ὑπόσχεση ἑνὸς ὀνείρου. Στὶς δαντελένιες ἀκτές, ἐκεῖ ὅπου τὸ κύμα σβήνει πάνω στὴ θερμὴ ἄμμο, ὁ ἄνθρωπος ἀνακαλύπτει ξανὰ τὴν χαμένη του ἀθωότητα, κοιτώντας τὴν ὀμορφιὰ τοῦ κόσμου νὰ ἀποκαλύπτεται γυμνὴ καὶ ἀνυπεράσπιστη.
Αὐτὸς ὁ μήνας φέρει μαζί του μανιφέστα φωτὸς καὶ στοχασμοῦ. Ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὡς τὶς μέρες μας, οἱ φιλόσοφοι ψηλαφοῦσαν τὸ ἄπειρο ἀτενίζοντας τὸν ἄστρικο θόλο. Ὅμως ὁ Αὔγουστος καταφέρνει νὰ φέρει τὸ ἄπειρο ἐδῶ, στὴ γῆ, μέσα στὶς παλάμες μας. Τὰ βράδια του, στεφανωμένα ἀπὸ τὸ ἐκτυφλωτικό φεγγάρι, μεταμορφώνουν τὰ τοπία σὲ σκηνικὰ ἑνὸς ὑπερβατικοῦ θεάτρου. Κάθε πεφταστέρι ποὺ σκίζει τὸ σκοτεινὸ οὐράνιο πέπλο βεβαιώνει μιὰ σιωπηλὴ προσευχή, ἕναν ψίθυρο ἐλπίδας ποὺ ἐνώνει τὰ γήινα πάθη μὲ τὴν οὐράνια γαλήνη.
Στὴν ποιητικὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ τοπίου, ὁ Αὔγουστος κατέχει θρόνο μοναδικό. Βρισκόμαστε στὴν ἐποχὴ τῆς ἀπόλυτης πληρότητος, ὅπου τὰ πάντα γύρω ἔχουν φθάσει στὸ ἀπόγειό τους. Οἱ καρποὶ εἶναι γλυκοὶ καὶ βαριοί, τὰ τζιτζίκια καὶ τὰ τριζόνια ψάλλουν τὸν αἰώνιο παιάνα τῆς ζωῆς καὶ ἡ ἁλμύρα τοῦ πελάγους εἰσχωρεῖ στὴν ψυχὴ σὰν θεραπευτικὸ βάλσαμο. Ἡ περίοδος αὐτὴ συμπυκνώνει ὅλη τὴν κοσμικὴ ἁρμονία, τρέφοντας τὸ πνεῦμα μὲ ἕναν στοχασμὸ ποὺ ξεπερνᾷ τὰ ὅρια τοῦ χρόνου.
Ἡ λαϊκή μας παράδοση, διαισθανόμενη τὴν μοναδικότητα καὶ τὴν ἀνεπανάληπτη χάρη τῆς ἐποχῆς, ἔκλεισε τὴν λαχτάρα τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἁπλῆ, μὰ βαθύτατα συγκινητικὴ παροιμία:
«Αὔγουστε, καλέ μου μήνα, νὰ ἤσουν δυὸ φορὲς τὸ χρόνο!»
Μέσα στὸ στίχο αὐτό, κρύβεται ἡ αἰώνια ἀνθρώπινη ἐπιθυμία νὰ παραταθεῖ τὸ Φῶς, νὰ παραμείνει ἡ καρδιὰ γιορτινή, νὰ ῥιζώσει γιὰ πάντα ἡ γλυκιὰ μελαγχολία τῆς θερινῆς ῥαθυμίας. Ὁ Αὔγουστος γίνεται δάσκαλος ποὺ μᾶς μαθαίνει νὰ ἐρωτευόμαστε τὴν κάθε στιγμή. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ὑπαρξιακή μας ἀγωνία μπορεῖ νὰ καταλαγιάσει πλήρως, ἐφόσον αἰχμαλωτιστοῦμε στὴν χρυσαφένια ἀγκαλιά του.
Ἡ ἄφιξη τοῦ Αὐγούστου ἀποτελεῖ μιὰ διαρκῆ ἀναγέννηση τῆς αἰσθήσεως. Κάθε χαραυγὴ ποὺ ἀνατέλλει αὐτὲς τὶς μέρες φέρνει μαζί της τὴν ὑπόσχεση μιᾶς ἀπόλυτης ἐλευθερίας. Οἱ δείκτες τῶν ρολογίων χάνουν τὴν σημασία τους, τὸ καθημερινὸ ἄγχος διαλύεται στὸν θερμὸ ἀέρα καὶ ἡ ψυχὴ ξαναβρίσκει τὸν φυσικό της ῥυθμό. Στὶς γαλήνιες νύχτες, ὅταν ἡ θάλασσα γίνεται ἕνας καθρέφτης τοῦ σύμπαντος, ἡ σκέψη τοῦ ἀνθρώπου λυτρώνεται ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς καθημερινότητος καὶ αἰωρεῖται σὲ σφαῖρες ἀμιγοῦς ποιήσεως.
Μὲ τὴν ἔλευση τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ μήνα, ὁ ἄνθρωπος γίνεται ἕνα μὲ τὴν φύση. Ἡ ζέστη τῆς ἡμέρας μετατρέπεται σὲ εὐεξία χαλαρωτική. Τὰ ἀπογεύματα φέρουν μιὰ γλυκιὰ αὔρα ποὺ δροσίζει τὸ μέτωπο. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ ἐφήμερο συναντᾶ τὸ αἰώνιο. Κάθε σταγόνα θαλασσινοῦ νεροῦ ποὺ στεγνώνει πάνω στὸ δέρμα ἀφήνει ἕνα ἴχνος λευκοῦ ἁλατοῦ, ἕνα φυσικὸ παράσημο τῆς πλήρους ὑποταγῆς στὴν μαγεία τοῦ θέρους.
Στὸ κατώφλι αὐτοῦ τοῦ θεϊκοῦ Φωτός, ἡ παρουσία τοῦ Αὐγούστου στέκει σὰν μιὰ διαρκὴς ὑπόσχεση πληρότητος. Εἶναι ἕνας ἀνοιχτὸς ὁρίζοντας ποὺ μᾶς προσκαλεῖ νὰ βυθιστοῦμε στὴν ἀπέραντη ὀμορφιά του, νὰ βιώσουμε τὴν ἀπόλυτη ἁρμονία καὶ νὰ κατοικήσουμε, ἔστω γιὰ λίγο, στὸ κέντρο τοῦ ἴδιου τοῦ ἐπίγειου παραδείσου.
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
