Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ὑμεῖς ἐστὲ τὸ Φῶς τοῦ κόσμου.
"Ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν".
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Μέσα στὸ πνευματικὸ σκοτάδι τῆς ἀνθρώπινης ἀγωνίας, ἡ φωνὴ τοῦ Ναζωραίου ἀντηχεῖ σὰν αἰώνιος ψίθυρος ποὺ ἀνασυνθέτει τὴν ἴδια τὴν οὐσία τῆς ὑπάρξεως. Ὁ Ἰησοῦς ὁμιλεῖ γιὰ τὸ Φῶς ὡς τὴν πρωταρχικὴ ταυτότητα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ συναντᾶ τὸν Δημιουργό του. Εἶναι ἡ θεία σπίθα ποὺ κατοικεῖ στὰ κατάβαθα τῆς ψυχῆς, ἕτοιμη νὰ πυρπολήσει τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης μὲ τὴν αἴγλη τῆς ἀγάπης. Αὐτὴ ἡ θεολογικὴ διακήρυξη ὑπερβαίνει τὰ ὅρια μιᾶς ἁπλῆς ἠθικῆς προτροπῆς. Ἀποτελεῖ μία ὀντολογικὴ ἀποκάλυψη. Ὁ ἄνθρωπος ὁρίζεται ὡς φορέας τῆς θείας αἴγλης, ὡς μία ζωντανὴ λυχνία ποὺ ἔχει ὡς μοναδικὸ προορισμὸ νὰ διαλύει τὰ σκοτάδια τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.
Ἡ εἰκόνα τῆς πόλεως ποὺ βρίσκεται ἐπάνω στὸ ὄρος, φανερώνει τὴν ἀναπόδραστη ὁρατότητα τῆς χριστιανικῆς βιοτῆς. Ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ἐκ φύσεως ἐξωστρεφής, προορισμένη νὰ προσφέρεται ὡς καταφύγιο καὶ ὡς καθοδήγηση. Ἡ τοποθέτηση τοῦ λύχνου πάνω στὸν λυχνοστάτη, συμβολίζει τὴν εὐθύνη τοῦ πιστοῦ νὰ καταστήσει τὴ χάρη ποὺ ἔλαβε κοινὸ κτῆμα τῆς ἀνθρωπότητας. Τὰ «καλὰ ἔργα» γιὰ τὰ ὁποῖα ὁμιλεῖ ὁ Κύριος εἶναι οἱ καρποὶ μιᾶς μεταμορφωμένης ὑπάρξεως, ποὺ κατευθύνουν τὸ βλέμμα τῶν θεατῶν στὸν ἐπουράνιο Πατέρα. Ἡ δόξα ἀνήκει ἐξολοκλήρου στὴν Πηγή τοῦ Φωτός, ἐνῶ ὁ πιστὸς γίνεται ὁ ἀγωγὸς αὐτῆς τῆς θείας ἐνέργειας.
Παράλληλα, ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτει τὴ βαθιὰ σχέση Του μὲ τὴν παράδοση καὶ τὴν προϊστορία τῆς θείας οἰκονομίας. Ἡ παρουσία Του εἶναι ἡ τέλεια ἐνσάρκωση καὶ ὁλοκλήρωση τοῦ Νόμου καὶ τῶν Προφητῶν. Ὁ παλαιὸς νόμος, ποὺ συχνὰ φάνταζε σὰν ἕνα σύνολο ξηρῶν κανόνων, ἀποκτᾶ πλέον σάρκα καὶ ὀστᾶ, πνοὴ καὶ καρδιά. Ὁ Κύριος ζωοποιεῖ τὸ γράμμα τοῦ νόμου, φανερώνοντας τὴν ἀληθινή του οὐσία ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ κοινωνία μὲ τὸν Θεό.
Κάθε «ἰῶτα» καὶ κάθε «κεραία» τῆς θείας βουλήσεως διασώζονται, ἐνταγμένα πλέον στὸν ὀργανικὸ κορμὸ τῆς καινῆς κτίσεως. Ἡ παραμικρὴ λεπτομέρεια τοῦ θείου θελήματος ἀποκτᾶ κοσμολογικὴ σημασία, καθὼς συμβάλλει στὴν ἁρμονία τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.
Ἡ διδασκαλία καὶ ἡ ἐφαρμογὴ τῶν ἐντολῶν, ἀκόμη καὶ τῶν πιὸ ἐλαχίστων, ἀναδεικνύονται σὲ κριτήρια πνευματικῆς μεγαλοσύνης. Ὁ μέγας ἐν τῇ βασιλείᾳ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ συνταιριάζει ἀπόλυτα τὸν λόγο μὲ τὴν πράξη, μετουσιώνοντας τὸ δόγμα σὲ ἦθος καὶ τὴ θεολογία σὲ καθημερινὴ προσφορά. Ἡ συνέπεια αὐτὴ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ πιστὸς πορεύεται μὲ ὁδηγὸ μία ἐσωτερικὴ νομοτέλεια, τὸ νόμο τοῦ Πνεύματος τῆς ζωῆς, ἐνσαρκώνοντας τὴν ἐλευθερία τῆς χάριτος.
Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ μᾶς προσφέρει ἕνα ὁδοιπορικὸ πρὸς τὴν αὐτογνωσία καὶ τὴ θέωση. Εἴμαστε τὸ Φῶς τοῦ κόσμου στὸ μέτρο ποὺ ἐπιτρέπουμε στὸν Ἥλιο τῆς Δικαιοσύνης νὰ λάμπει μέσα ἀπὸ τὰ δικά μας μάτια καὶ τὰ δικά μας χέρια. Ἡ πλήρωση τοῦ νόμου πραγματώνεται στὴν καθημερινὴ θυσιαστικὴ ἀγάπη, ἡ ὁποία ὑψώνει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ γήινα καὶ τὸν ἐντάσσει στὴν αἰώνια χορεία τῶν δικαίων, ἐκεῖ ὅπου τὸ Φῶς δὲν δύει ποτέ.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ὑμεῖς ἐστὲ τὸ Φῶς τοῦ κόσμου".
Κατά Ματθαίον* (ε'14-19).
14 Ὑμεῖς ἐστὲ τὸ Φῶς τοῦ κόσμου. Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη·
15 οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασι αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ᾿ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ.
16 Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
17 Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι.
18 Ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.
19 Ὅς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· ὃς δ᾿ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
