Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων.
"καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις".
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Σὲ ἕναν κόσμο πού συχνὰ λυγίζει ὑπὸ τὸ βάρος τῆς ὑπαρξιακῆς ἀγωνίας, τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν Ἄρτων προβάλλει ὡς μία συγκλονιστικὴ φανέρωση τῆς θείας πρόνοιας στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Στὸ ἐρημικὸ τοπίο, ἐκεῖ ὅπου τὰ ἀνθρώπινα μέτρα καταρρέουν καὶ οἱ ἀνάγκες τῆς σαρκὸς γυμνώνονται ἀπὸ κάθε ψευδαίσθηση αὐτάρκειας, ὁ Χριστὸς ἀτενίζει τὸ ἀνώνυμο πλῆθος μὲ ὄμματα γεμᾶτα οὐράνια στοργή.
Ἡ ματιά Του συνιστᾶ μία βαθειά, ὑπαρξιακὴ δόνηση, ἕναν σπλαγχνισμὸ πού ἀγκαλιάζει τὴν ὁλότητα τῆς κτίσεως καὶ μεταμορφώνει τὴν ἔνδεια σὲ πλούσια δωρεά. Τὸ ἐρημικὸ τοπίο μεταβάλλεται παραδόξως σὲ μυστικὸ Ναό, ὅπου ἡ διψασμένη καὶ πεινασμένη ψυχὴ συναντᾶ τὸν Δημιουργό της, αἰσθανόμενη τὴν ἄμεση, ζεστή καὶ λυτρωτικὴ παρουσία Του.
Ἡ θαυμαστὴ αὐτὴ πράξη τοῦ Κυρίου ὑπερβαίνει τὰ στενὰ ὅρια μιᾶς ἁπλῆς ὑλικῆς εὐεργεσίας καὶ φανερώνει τὸ εὐχαριστιακὸ ἦθος τῆς ἐνανθρωπήσεως. Οἱ μαθητές, ἐγκλωβισμένοι στὴν περιορισμένη λογικὴ τῆς φθορᾶς καὶ τῶν ἀριθμῶν, ἀντιλαμβάνονται μόνον τὴν ἔλλειψη, ἀδυνατώντας νὰ συλλάβουν τὴν ἀνεπάντεχη δυναμική τῆς θείας χάριτος.
Ὅταν ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει τὰ πενιχρὰ διαθέσιμα μέσα, τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύες, ἐπιτελεῖ μία κίνηση ὑπερβατική. Ἀναβλέπει στὸν οὐρανό, εὐλογεῖ καὶ κλᾶ τοὺς ἄρτους, συνδέοντας σταθερὰ τὴν γῆ μὲ τὴν αἰωνιότητα, ἁγιάζοντας τὴν ἴδια τὴν ὕλη. Τὸ ἄγγιγμα τοῦ Χριστοῦ ἐνεργοποιεῖ τὴ μυστικὴ νομοτέλεια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ὅπου τὸ ἐλάχιστο, ὅταν προσφέρεται μὲ ἐμπιστοσύνη, πληθύνεται ἀνυπολόγιστα καὶ ἐπαρκεῖ γιὰ νὰ θρέψει τὴν οἰκουμένη.
Ἡ ροὴ τοῦ θαύματος μεταδίδεται διὰ τῶν χειρῶν τῶν Μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι γίνονται ζῶντες ἀγωγοὶ τῆς θείας δωρεᾶς πρὸς τὸ πλῆθος πού ἀναπαύεται στὸ χορτάρι. Ἡ ἐπαρκὴς σίτιση "πεντάκις χιλίων ἀνδρῶν" καὶ ἡ συλλογὴ τῶν "δώδεκα κοφίνων μὲ περισσεύματα", ἐπιβεβαιώνουν τὴ συμμετοχὴ σὲ μία οὐράνια, ἀνεξάντλητη τράπεζα.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Διδασκάλου ὑπερβαίνει τοὺς φυσικοὺς νόμους καὶ ἐγκαθιδρύει μία νέα πραγματικότητα, ὅπου ἡ προσφορὰ γεννᾷ τὴν ἀφθονία. Τὰ δώδεκα κοφίνια διαφυλάσσουν τὸ πλεόνασμα τῆς χάριτος, συμβολίζοντας τὴν πληρότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀποταμιεύει καὶ διανέμει πάντοτε τὴν τροφὴ τῆς ἀθανασίας στὶς γενεὲς τῶν πιστῶν ἀνθρώπων.
Ἡ θαυμαστὴ ἐκείνη σίτιση, παραμένει ἕνας διαρκής, φωτοβόλος φάρος πού φωτίζει τὰ σκοτάδια τῆς ὑπαρξιακῆς πείνας. Ὁ Χριστός, προσφέροντας τὴν οὐράνια εὐλογία Του, ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ αἰώνια πληρότητα τῆς ζωῆς πηγάζει ἀπὸ τὴν ἀνιδιοτελῆ προσφορὰ καὶ τὴν ὑπερβατικὴ ἀγάπη.
Τὸ θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, ἀποτελεῖ μία ζῶσα, αἰώνια ὑπόσχεση ὅτι τὸ θεῖο ἔλεος ἀγκαλιάζει κάθε ἀνθρώπινη ἀδυναμία, μεταμορφώνοντας τὴν ἄγονη γῆ τῆς καρδιᾶς σὲ ἕναν παράδεισο ἀνεξάντλητης χάριτος καὶ ἐλπίδας.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ὁ πολλαπλασιασμὸς τῶν ἄρτων".
Κατά Ματθαίον* (ιδ'14-22).
14 Καὶ ἐξελθὼν εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀρρώστους αὐτῶν.
15 ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ἔρημος ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.
16 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.
17 οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· Οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας.
18 ὁ δὲ εἶπε· Φέρετέ μοι αὐτούς ὧδε.
19 καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις.
20 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις.
21 οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.
22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
