Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ.
"Θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου".
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ ἀνθρώπινη ἱστορία ξετυλίγεται συχνὰ σὰν μία βουβὴ κραυγὴ ἐγκλωβισμοῦ, ὅπου τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ καθηλώνονται στὰ ἐρείπια τῶν προσδοκιῶν. Στὸ λιμάνι τῆς Καπερναούμ, ἐκεῖ ὅπου ὁ οὐρανὸς ἀγγίζει τὴν καθημερινότητα τῶν ταπεινῶν, ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ μεταμορφώνει τὸν χῶρο σὲ ἕνα ἐργαστήριο ἀναδημιουργίας.
Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ συνιστᾷ μία βαθιὰ ἀποκάλυψη τῆς θείας οὐσίας, ἡ ὁποία εἰσχωρεῖ στὰ σκοτάδια τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας γιὰ νὰ χαρίσει τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία. Είναι ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ ἄκτιστο φῶς συναντᾶ τὴν κτιστή μας φθορά, προσφέροντας τὴν ἴαση ὡς ἕνα ὁλοκληρωμένο θαυματουργικό γεγονὸς ἀγάπης.
Στὸ προσκήνιο τῆς περικοπῆς, ἡ συλλογικὴ ἀγάπη γίνεται ἡ γέφυρα γιὰ τὴν προσωπικὴ σωτηρία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ μεταφέρουν τὸ κρεβάτι τοῦ ἀσθενοῦς ἐνσαρκώνουν τὴν κοινωνία τῆς ἀλληλεγγύης. Ὁ Ἰησοῦς, βλέποντας αὐτὴ τὴν ἔμπρακτη πίστη, στρέφει τὸ βλέμμα του στὸν πυρήνα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ἡ προσφώνηση «θάρσει, τέκνον» ἐμπεριέχει ὅλη τὴν πατρικὴ στοργὴ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἀναγνωρίζει στὸν πονεμένο ἄνθρωπο τὸ δικό Του χαμένο παιδί.
Ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ ὁποία προηγεῖται τῆς σωματικῆς ἀποκατάστασης, ἀποκαλύπτει τὴ θεολογικὴ προτεραιότητα τῆς πνευματικῆς ὑγείας. Ὁ Σωτήρας θεραπεύει πρῶτα τὴν ἐσωτερικὴ διάσπαση, τὴν ἀποξένωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν πραγματικὴ ρίζα κάθε ἀσθένειας.
Την ἴδια στιγμὴ, οἱ γραμματεῖς ἐγκλωβίζονται στὸν ὀρθολογισμό τους, θεωρώντας τὴ θεϊκὴ αὐτὴ πράξη ὡς βλασφημία. Ὁ Χριστός, ἀναγινώσκοντας τὶς κρυφὲς ἐνθυμήσεις τῶν καρδιῶν τους, ἀνατρέπει τὶς βεβαιότητές τους. Ἡ ἐρώτησή Του γιὰ τὸ τί εἶναι «εὐκοπώτερον» φανερώνει ὅτι γιὰ τὸν Δημιουργὸ ἡ πνευματικὴ ἀναγέννηση καὶ ἡ σωματικὴ ἀνάσταση εἶναι δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος. Ἡ ἐξουσία Του ἐπὶ τῆς γῆς εἶναι ἡ ἐξουσία τῆς ἀγάπης ποὺ ἐλευθερώνει ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἐνοχῆς.
Ἡ ἐντολὴ «ἔγειρε καὶ περιπάτει» ἀντηχεῖ ὡς ἕνας νέος δημιουργικὸς λόγος, ἀνάλογος μὲ ἐκεῖνον τῆς Γενέσεως. Ὁ παραλυτικὸς σηκώνεται, παίρνει τὸ κρεβάτι του, τὸ σύμβολο τῆς πρότερης αἰχμαλωσίας του καὶ πορεύεται πρὸς τὸν οἶκο του. Αὐτὴ ἡ κίνηση συμβολίζει τὴν πλήρη ἀποκατάσταση τῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἡ ὁποία πλέον μπορεῖ νὰ βαδίζει αὐτόνομα καὶ νὰ δημιουργεῖ μέσα στὸν κόσμο. Ὁ οἶκος εἶναι ὁ χῶρος τῆς κοινωνίας μὲ τοὺς οἰκείους, ἐκεῖ ὅπου ἡ θαυματουργικὴ μεταμόρφωση γίνεται καθημερινὴ βιωματικὴ πραγματικότητα.
Ἡ περικοπὴ ὁλοκληρώνεται μὲ τὸν θαυμασμὸ καὶ τὴ δοξολογία τοῦ πλήθους. Οἱ κάτοικοι τῆς Καπερναούμ αἰσθάνονται τὸ ρίγος τῆς θείας παρουσίας, καθὼς συνειδητοποιοῦν ὅτι ὁ Θεὸς, ἔδωσε διὰ τοῦ Ἰησοῦ, ἐξουσία καὶ στοὺς ἀνθρώπους, προεικονίζοντας τὴν Ἐκκλησία, ὡς τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ποὺ θὰ συνεχίσει νὰ συγχωρεῖ ἀνά τους αἰῶνες.
Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ παραμένει ἕνας διαρκὴς φάρος ἐλπίδας. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ὕπαρξή μας, ἀκόμη καὶ στὶς πιὸ καθηλωμένες στιγμές της, εἶναι πάντοτε δεκτικὴ τῆς θείας χάριτος. Ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ νὰ ἐγερθοῦμε ἀπὸ τὰ κρεβάτια τῶν δικῶν μας παραλύσεων, νὰ ἀφήσουμε πίσω τὰ βάρη τοῦ παρελθόντος καὶ νὰ βαδίσουμε μὲ πίστη πρὸς τὴν αἰώνια πατρίδα, δοξάζοντας τὸν Θεὸ γιὰ τὸ θαῦμα τῆς καθημερινῆς μας ἀναγέννησης.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ἡ θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ".
Κατά Ματθαίον* (θ'1-8).
1 Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.
2 Καὶ ἰδοὺ προσέφερον αὐτῷ παραλυτικὸν ἐπὶ κλίνης βεβλημένον· καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν εἶπε τῷ παραλυτικῷ· θάρσει, τέκνον· ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου.
3 καὶ ἰδού τινες τῶν γραμματέων εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτος βλασφημεῖ.
4 καὶ ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν εἶπεν· ἵνα τί ὑμεῖς ἐνθυμεῖσθε πονηρὰ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν;
5 τί γάρ ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ περιπάτει;
6 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας – τότε λέγει τῷ παραλυτικῷ· ἐγερθεὶς ἆρον σου τὴν κλίνην καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκον σου.
7 καὶ ἐγερθεὶς ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ.
8 ἰδόντες δὲ οἱ ὄχλοι ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τὸν δόντα ἐξουσίαν τοιαύτην τοῖς ἀνθρώποις.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
