Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων.
"καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν".
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ἡ ἄβυσσος τῆς ἀνθρώπινης ἐρημώσεως συναντᾶ τὴν ἀπέραντη γαλήνη τῆς Θεότητος σὲ μία ἀκτή, ὅπου ὁ χρόνος μοιάζει νὰ σταματᾶ. Ὅταν ὁ Χριστὸς πατᾶ στὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν ἐγκαινιάζει μία ὀντολογικὴ ἀναμέτρηση. Ἐκεῖ, στὰ ὅρια τῆς λήθης, ἀνάμεσα σὲ μνήματα καὶ σκιές, ἡ ἀνθρώπινη φύση ἐμφανίζεται ξεσκισμένη, αἰχμάλωτη μιᾶς ἀλλότριας, σκοτεινῆς δυνάμεως. Οἱ δύο δαιμονιζόμενοι, κραυγάζοντες μέσα ἀπὸ τὴν ἀπομόνωση τῶν μνημείων, γίνονται ὁ καθρέφτης μιᾶς ὑπαρξιακῆς τραγωδίας. Εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ ἔχει χάσει τὸ ἀρχέτυπο κάλλος του, γυμνωμένος, φοβερός, ἀπρόσιτος, λησμονημένος.
Τὸ κυρίως δρᾶμα τῆς περικοπῆς ἀποκαλύπτεται στὸν τρόμο τοῦ σκότους ἐνώπιον τοῦ Φωτός. Οἱ δαίμονες, αἰσθανόμενοι τὴν παρουσία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, κραυγάζουν γιὰ ἕναν «καιρὸ» βασανισμοῦ, ἀναγνωρίζοντας τὴν ἐξουσία Ἐκείνου ποὺ ὁρίζει τὴν κτίση. Ἡ παράδοξη παράκλησή τους, νὰ εἰσέλθουν στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων καὶ ἡ ἐπακόλουθη πτώση τοῦ κοπαδιοῦ στὸν κρημνὸ, φανερώνει τὴν καταστροφικὴ φύση τοῦ κακοῦ.
Τὸ κακὸ εἶναι ἀνυπόστατο, δὲν ἔχει δημιουργικὴ δύναμη, ὑπάρχει μόνο ὡς παράσιτο καὶ ὡς φθορά. Ὁ ἐκλεκτὸς τοῦ Θεοῦ, ἀναγκάζεται νὰ καταστρέψει ἀκόμα καὶ τὴν ἄλογη φύση, προκειμένου νὰ σωθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀπώλεια τῶν χοίρων, ὁ Χριστὸς ἀναδεικνύει τὴν ἀνεκτίμητη, τὴν ἀπόλυτη ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς. Μία ὁλόκληρη περιουσία, μία ὁλόκληρη οἰκονομία καταποντίζεται στὴ θάλασσα, γιὰ νὰ σωθοῦν δύο ὑπάρξεις, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν στὸ φῶς τῆς λογικῆς καὶ τῆς ἀγάπης.
Ἡ μεγαλύτερη ὡστόσο τραγωδία τῆς περικοπῆς, βρίσκεται στὴν ἀντίδραση τῶν ὑγιῶν, παρά στὸν τρόμο τῶν δαιμονιζομένων. Οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως, ἐνημερωμένοι γιὰ τὸ θαῦμα, ἐξέρχονται θορυβημένοι, ὄχι γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸν Ἐλευθερωτή, ἀλλὰ γιὰ νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴν οἰκονομική τους ζημία. Ἡ παρουσία τοῦ Κυρίου τοὺς ταράζει, διασαλεύει τὴν καθημερινότητά τους, ἀπειλεῖ τὴν ἀσφάλεια τῶν ὑλικῶν τους ἀγαθῶν.
Ἡ παράκλησή τους πρὸς τὸν Ἰησοῦ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὰ ὅριά τους, εἶναι μία ἐκούσια ἐπιλογή τοῦ σκότους, μία συνειδητὴ ἄρνηση τῆς Σωτηρίας. Προτιμοῦν τὴν ἥσυχη συμβίωση μὲ τὰ μνήματα καὶ τὴν κτηνοτροφία τους, παρὰ τὴν ἀνατρεπτικὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ Χριστός, σεβόμενος ἀπόλυτα τὴν ἀνθρώπινη ἐλευθερία, ἐπιβιβάζεται στὸ πλοῖο καὶ ἀναχωρεῖ, ἀφήνοντας πίσω του μία πόλη βυθισμένη στὴν πνευματική της τύφλωση.
Ὁ ἐπίλογος αὐτῆς τῆς συναντήσεως ἀντηχεῖ ὡς διαρκὲς ἐρώτημα στοὺς αἰῶνες. Ὁ Κύριος διεπέρασε τὴν λίμνη καὶ ἐπέστρεψε στὴν ἴδια πόλη, ἀφήνοντας τὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν στὴν αὐτοεξορία της. Ἡ περικοπὴ αὐτὴ μᾶς καλεῖ νὰ ἀναλογιστοῦμε τὰ δικά μας ὅρια, τὶς δικές μας ἀγέλες συμφερόντων ποὺ προτάσσουμε ἔναντι τοῦ Θείου Θελήματος.
Ἡ σωτηρία προσφέρεται, δὲν ἐπιβάλλεται. Εἶναι μία πρόσκληση γιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὰ μνήματα τοῦ ἐγωισμοῦ, μία ἔκκληση γιὰ θυσία τῶν γήινων ἀσφαλειῶν μας, προκειμένου νὰ ὑποδεχθοῦμε τὸ Ἄκτιστο Φῶς, αὐτό ποὺ μεταμορφώνει τὴν ὕπαρξη.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ἡ θεραπεία τῶν δαιμονιζομένων".
Κατά Ματθαίον* (η'28-θ'1).
η'28 Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ πέραν εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης.
η'29 καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;
η'30 ἦν δὲ μακρὰν ἀπ᾿ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη.
η'31 οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων.
η'32 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑπάγετε. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν.
η'33 οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων.
η'34 καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν.
θ'1 Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
