Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ὁ Ἰησοῦς περπατᾶ πάνω στὰ κύματα.
"Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;"
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Καθὼς τὰ κύματα τῆς ἀγωνίας σφυρηλατοῦν τὸ ἀδύναμο σκάφος τῆς ψυχῆς, ἡ θεία παρουσία προβάλλει ἀναπάντεχα πάνω στὰ ἀναταραγμένα ὕδατα τῆς ἱστορίας. Ἐκεῖ ὅπου τὰ ὅρια τῆς ἀνθρώπινης ἀντοχῆς ἐξαντλοῦνται, ὁ Χριστὸς μεταμορφώνει τὸ χάος τῆς θάλασσας σὲ ὁδὸ Θεοφανείας, καλώντας τὸν ἄνθρωπο νὰ ὑπερβεῖ τὴ βαρύτητα τῆς φθορᾶς καὶ νὰ βαδίσει στὴν ἀπέραντη ἐλευθερία τῆς χάριτος.
Ὁ Ἰησοῦς ἀποσύρεται μόνος στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, ἀποκαλύπτοντας τὴν μυστικὴ ῥίζα κάθε θείας ἐνεργείας. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ ἀδιάκοπη κοινωνία τοῦ Υἱοῦ μὲ τὸν Πατέρα, ὁ μυστικὸς ἄξονας γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖο περιστρέφεται ἡ κτίση. Τὴν ἴδια ὥρα, ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα, ἐνσαρκωμένη στὸ πλοιάριο τῶν μαθητῶν, παλεύει μὲ τοὺς ἐναντίους ἀνέμους. Ἡ θαλασσοταραχὴ συνιστᾶ τὴ διαρκῆ εἰκόνα τοῦ κόσμου, ὅπου ἡ ἀβεβαιότητα καὶ ὁ φόβος τοῦ θανάτου δοκιμάζουν τὴν ἀντοχὴ τῆς πίστεως.
Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Κυρίου πάνω στὰ ὕδατα προκαλεῖ ἀρχικὰ δέος καὶ σύγχυση. Ὁ φόβος τῆς φαντασιώσεως παραλύει τοὺς μαθητές, καθὼς ἡ ἀνθρώπινη διάνοια δυσκολεύεται νὰ χωρέσει τὸ ἀπρόσιτο θαῦμα. Μόλις ὅμως ἡ θεία φωνὴ ἀντηχήσει μέσα στὴ θύελλα, «Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε», ὁ τρόμος διαλύεται. Τὸ «ἐγώ εἰμι» εἶναι ὁ ἄκτιστος ἀντίλαλος τῆς φλέγουσας βάτου, ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ποὺ εἰσβάλλει στὸ χρόνο γιὰ νὰ εἰρηνεύσει τὴν κτίση.
Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, κινούμενος ἀπὸ μιὰ θεία ὁρμὴ καὶ ἕνα ἱερὸ θάρρος, ζητᾶ νὰ περπατήσει πάνω στὰ κύματα. Τὸ βάδισμά τοῦ πάνω στὸ ὑγρὸ στοιχεῖο ἀποτελεῖ τὴ νίκη τῆς πίστεως ἀπέναντι στοὺς φυσικοὺς νόμους, τὴν ἐμπεριστατωμένη μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀφθαρσία. Μόλις ὅμως ὁ Πέτρος ἀποσπάσει τὴν προσοχή τοῦ ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ ἑστιάσει στὴν ἰσχὺ τοῦ ἀνέμου, ἡ βαρύτητα τῆς ὀλιγοπιστίας τὸν παρασύρει στὸ βυθό. Ἡ πτώση τοῦ φανερώνει τὴν ἀδυναμία τῆς αὐτόνομης ἀνθρώπινης δυνάμεως. Μέσα στὴν ἀπελπισία τοῦ, ὡστόσο, ἀναδύεται ἡ γνησιότερη προσευχή: «Κύριε, σῶσον με».
Ἡ ἄμεση ἐπέμβαση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ ἄπλωμα τοῦ χεριοῦ Του, ἀποκαλύπτει τὸ βάθος τῆς θείας συγκαταβάσεως. Ὁ Σωτήρας ἀποτρέπει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν βυθὸ τοῦ ἀφανισμοῦ, συγκρατῶντας τον μὲ στοργή. Ἡ ἐπίπληξη «ὀλιγόπιστε» ἀποτελεῖ ἕνα προσκλητήριο γιὰ βαθύτερη καὶ ἀκλόνητη ἐμπιστοσύνη, μιὰ ὑπόμνηση ὅτι ἡ πίστη εἶναι σχέση προσώπων καὶ ὄχι ἀτομικὸ ἐπίτευγμα.
Ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στὸ πλοῖο φέρνει τὴν ἀπόλυτη νηνεμία. Ὁ ἄνεμος κοπάζει καὶ ἡ θάλασσα μεταβάλλεται σὲ καθρέπτη τῆς θείας γαλήνης. Οἱ μαθητές, γεμάτοι δέος, προσκυνοῦν καὶ ὁμολογοῦν τὴν αἰώνια ἀλήθεια: «Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ». Ἡ περικοπὴ αὐτὴ διατρανώνει ὅτι ὅσο ἄγρια κι ἂν μαίνεται ἡ καταιγίδα τοῦ βίου, τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ παραμένει ἀδιάκοπα ἐκτεταμένο. Ἡ σωτηρία ἀνατέλλει ἀπὸ τὴ συνάντηση τοῦ ἀνθρώπινου κραυγάσματος μὲ τὴν ἄπειρη ἀγάπη τοῦ Δημιουργοῦ, μετατρέποντας κάθε βυθὸ σὲ πέρασμα πρὸς τὴν αἰωνιότητα.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ὁ Ἰησοῦς περπατᾶ πάνω στὰ κύματα".
Κατά Ματθαίον* (ιδ'22-34).
22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.
23 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ’ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.
24 τὸ δὲ πλοῖον ἤδη μέσον τῆς θαλάσσης ἦν, βασανιζόμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων· ἦν γὰρ ἐναντίος ὁ ἄνεμος.
25 τετάρτῃ δὲ φυλακῇ τῆς νυκτὸς ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπὶ τῆς θαλάσσης.
26 καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ δὲ μαθηταὶ ἐπὶ τὴν θάλασσαν περιπατοῦντα ἐταράχθησαν λέγοντες ὅτι φάντασμά ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ φόβου ἔκραξαν.
27 εὐθέως δὲ ἐλάλησεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Θαρσεῖτε, ἐγώ εἰμι· μὴ φοβεῖσθε.
28 ἀποκριθεὶς δὲ αὐτῷ ὁ Πέτρος εἶπε· Κύριε, εἰ σὺ εἶ, κέλευσόν με πρὸς σὲ ἐλθεῖν ἐπὶ τὰ ὕδατα·
29 ὁ δὲ εἶπεν, Ἐλθέ. καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ πλοίου ὁ Πέτρος περιεπάτησεν ἐπὶ τὰ ὕδατα ἐλθεῖν πρὸς τὸν Ἰησοῦν.
30 βλέπων δὲ τὸν ἄνεμον ἰσχυρὸν ἐφοβήθη, καὶ ἀρξάμενος καταποντίζεσθαι ἔκραξε λέγων· Κύριε, σῶσόν με.
31 εὐθέως δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐκτείνας τὴν χεῖρα ἐπελάβετο αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτῷ· Ὀλιγόπιστε! εἰς τί ἐδίστασας;
32 καὶ ἐμβάντων αὐτῶν εἰς τὸ πλοῖον ἐκόπασεν ὁ ἄνεμος.
33 οἱ δὲ ἐν τῷ πλοίῳ ἐλθόντες προσεκύνησαν αὐτῷ λέγοντες· Ἀληθῶς Θεοῦ υἱὸς εἶ.
34 Καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὴν γῆν Γεννησαρέτ.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
