Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων.
"Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι".
Δοκιμιογραφεί ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Ὅταν οἱ ἦχοι τῆς Πεντηκοστῆς χαμηλώνουν καὶ τὸ πύρινο φῶς τοῦ Παρακλήτου ἐνθρονίζεται στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ἡ Ἐκκλησία ξεδιπλώνει τὸ πιὸ λαμπρὸ πέπλο της: τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων. Εἶναι ἡ ἡμέρα ποὺ τὸ ἀόρατο γίνεται ὁρατό, τότε ποὺ ὁ οὐρανὸς πλημμυρίζει ἀπὸ τὸ μῦρο ἐκείνων ποὺ ἀγάπησαν δίχως μέτρο. Οἱ Ἅγιοι Πάντες εἶναι οἱ ζωντανὲς ἀποδείξεις ὅτι ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ νὰ μεταμορφώσει τὴν πήλινη φύση μας σὲ καθρέφτη τῆς αἰωνιότητας. Δὲν πρόκειται γιὰ μία μακρινή ἀνάμνηση, ἀλλὰ γιὰ τὴν οἰκογένειά μας, γιὰ τοὺς ἀδελφούς μας ποὺ περπάτησαν στὰ ἴδια σκοτεινά μονοπάτια καὶ νίκησαν μὲ ἱερό έπαθλο τό Αιώνιο Φῶς.
Ἡ εὐαγγελικὴ περικοπὴ ξεδιπλώνει μπροστά μας τὸ ἀμείλικτο κριτήριο τῆς γνησιότητος: τὴν ὁμολογία. Στὸ λυκόφως τῆς καθημερινῆς μας συμβατικότητος, ἐκεῖ ὅπου οἱ ψίθυροι τοῦ κόσμου ἀπαιτοῦν τὴ σιωπή μας, ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ ἀντηχεῖ σὰν κεραυνὸς ποὺ σχίζει τὸν ὁρίζοντα τῆς ἐφησυχασμένης μας συνειδήσεως. Ὁ Ἰησοῦς δὲν ζητᾶ ἁπλῶς μιὰ τυπικὴ θρησκευτικότητα, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ μιὰ ὁλοκληρωτικὴ ἐπανάσταση τῆς καρδιᾶς, μιὰ ἔξοδο ἀπὸ τὰ ἀσφαλῆ ὀχυρὰ τοῦ ἐγώ μας. Ἡ ὁμολογία αὐτὴ εἶναι μιὰ πράξη ἀφοσιώσεως, ἕνα ἅλμα στὸ κενὸ τῆς θείας ἀγάπης, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ρισκάρει τὰ πάντα γιὰ νὰ κερδίσει τὸ Πᾶν.
Ἡ πρόσκληση γιὰ ὁμολογία «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων» φανερώνει πὼς ἡ πίστη δὲν εἶναι μιὰ ἰδιωτικὴ ὑπόθεση κρυμμένη στὰ σκοτάδια τοῦ φόβου. Ὅταν ὁ Χριστὸς ζητᾶ νὰ τὸν ἀγαπήσουμε ὑπέρτερα ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς δεσμοὺς τοῦ αἵματος, τὸν πατέρα, τὴ μητέρα, τὰ τέκνα, θέτει τὸ μαχαίρι τῆς ἀληθείας στὴν ρίζα τῶν εἰδώλων μας. Ἀκόμη καὶ οἱ πιὸ ἱερὲς ἀνθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται σὲ δεσμά, ἂν γίνουν ἀφορμὴ νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν Πηγή τῆς Ζωῆς. Ὁ Σταυρός, τὸν ὁποῖο καλούμαστε νὰ ἄρουμε, εἶναι τὸ τίμημα αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας. Εἶναι τὸ ξύλο τῆς ὀδύνης ποὺ μεταμορφώνεται σὲ λιμάνι ἀναστάσεως, τὸ σημεῖο ὅπου πεθαίνει ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος γιὰ νὰ γεννηθεῖ ὁ καινός.
Στὸ ἐρώτημα τοῦ Πέτρου, τὸ ὁποῖο κουβαλάει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον, «ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα... τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;», ὁ Κύριος ἀπαντᾶ μὲ τὴν ὑπόσχεση τῆς Παλιγγενεσίας. Ἡ θυσία στὴν ἐν Χριστῷ ζωὴ κυοφορεῖ μιὰ ἀνέλπιστη ἀνταπόδοση. Ἡ ἀπώλεια τῶν γήινων ἀγαθῶν καὶ τῶν ἐφήμερων ἀσφαλειῶν γίνεται ἡ προϋπόθεση γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ «ἑκατονταπλασίονος». Ὁ Θεὸς δὲν ἀφαιρεῖ, ἀλλὰ πολλαπλασιάζει. Δὲν πτωχεύει τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν πλουτίζει μὲ τὴν αἰωνιότητα. Οἱ δώδεκα θρόνοι τῶν μαθητῶν συμβολίζουν τὴν πλήρη μετοχὴ στὴ θεία δόξα, ὅπου ἡ κρίση εἶναι ἡ ἐπικράτηση τῆς θείας δικαιοσύνης ἔναντι τοῦ ἀνθρωπίνου ψεύδους.
Ἡ περικοπὴ σφραγίζεται μὲ μιὰ ἀνατρεπτικὴ προφητεία: «Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι». Στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ, οἱ ἀνθρώπινες ἀξιολογήσεις καταρρέουν σὰν χάρτινοι πύργοι. Οἱ ἰσχυροὶ τοῦ αἰῶνος τούτου, οἱ ὀχυρωμένοι στὴν αὐτοπεποίθησή τους, βλέπουν τὰ πρωτεῖα τους νὰ ἐξανεμίζονται. Ἀντιθέτως, οἱ ἐλάχιστοι, οἱ πληγωμένοι, ἐκεῖνοι ποὺ ἐπέλεξαν τὴν ἀφάνεια καὶ τὴν ταπείνωση τοῦ Σταυροῦ χάριν τοῦ Ὀνόματος, ὑψώνονται στὸ προσκήνιο τῆς θείας δόξης.
Ὁ Χριστὸς μᾶς καλεῖ σὲ μιὰ ῥιζικὴ ἀναθεώρηση τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἡ ἀκολουθία Του εἶναι ἕνα μονοπάτι ὀδυντηρό, ἀλλὰ συγχρόνως ζωοποιό. Ἂς ἀποτινάξουμε λοιπὸν τὴν σκόνη τῆς δειλίας καὶ ἂς ἐναγκαλιστοῦμε τὸν Σταυρό μας μὲ ἐλπίδα. Στὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ δρόμου, πέρα ἀπὸ τὶς θυσίες καὶ τὰ δάκρυα τοῦ παρόντος κόσμου, δὲν μᾶς περιμένει ἁπλῶς μιὰ δικαίωση, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ Ζωὴ Αἰώνιος, ἐκεῖ ὅπου τὸ φῶς τῆς Παλιγγενεσίας θὰ καταργήσει κάθε σκοτάδι, καθιστώντας τοὺς ἐσχάτους τῆς γῆς, πρώτους στὴν ἀγκαλιά τοῦ Πατρός.
Μέ ἀδελφική ἀγάπη,
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικό Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων.
Κατά Ματθαίον* (ι'32-33, ι'37-38, ιθ'27-30).
ι' 32 Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς·
ι' 33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.,
ι' 37 Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος·
ι' 38 καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος.
ιθ΄ 27 Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν;
ιθ' 28 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.
ιθ' 29 καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει.
ιθ' 30 Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.
* Ο Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ. Ἦταν προηγουμένως τελώνης καὶ ὀνομαζόταν Λευΐς. Ὅταν ὁ Ἰησοῦς τὸν κάλεσε νὰ τὸν ἀκολουθήσει, ἐκεῖνος ἄφησε ἀμέσως τὴν δουλειά του καὶ ἔγινε Ἀπόστολος. Εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ πρώτου Εὐαγγελίου, τὸ ὁποῖο ἀρχικὰ γράφτηκε κυρίως γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὥστε νὰ τοὺς ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Μεσσίας ποὺ εἶχαν προφητεύσει οἱ Γραφές.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
