Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ.
Κατὰ Ἰωάννην (ιζ' 1-13).
"Ἡ Ἀρχιερατικὴ Προσευχὴ ὡς Ὕμνος Ἑνότητος."
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Μέσα στὴ σιωπὴ τῆς νύχτας, λίγο πρὶν τὸ σκοτάδι τοῦ Γολγοθᾶ καλύψει τὴν κτίση, μία φωνὴ ὑψώνεται πρὸς τὸν οὐρανό, ὡς ἕνας Θεϊκός, ἐπιτάφιος καὶ ταυτόχρονα ἀναστάσιμος ὕμνος. Ὁ Ἰησοῦς, στρεφόμενος πρὸς τὸν Πατέρα, ἀνοίγει τὴν καρδιὰ Τοῦ καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἀκούσουμε τὸν ἐσωτερικὸ διάλογο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Αὐτὴ ἡ Ἀρχιερατικὴ Προσευχή, πλούσια σὲ θεολογικὸ ὑπόβαθρο καὶ ποιητικὸ κάλλος, συνιστᾶ τὴν πνευματικὴ διαθήκη τοῦ Κυρίου, ἕνα προσκλητήριο ἀγάπης καὶ μία αἰώνια παρακαταθήκη γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα.
Στὸ κέντρο τῆς Χριστολογικῆς αὐτῆς ἀναφορᾶς, ἡ αἰώνιος ζῶὴ ὁρίζεται μὲ τρόπο συγκλονιστικό. Εἶναι ἡ γνῶση τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ ἀπεσταλμένου Του. Αὐτὴ ἡ γνῶση ὑπερβαίνει τὴ ρηχὴ διανοητικὴ κατάληψη. Πρόκειται γιὰ μία βιωματικὴ σχέση, μία κοινωνία προσώπων, ὅπου ὁ πιστὸς μεταμορφώνεται μέσα στὸ φῶς τῆς Θείας ἀγάπης.
Ὁ Χριστός, ἔχοντας ὁλοκληρώσει τὸ ἔργο Τοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, ζητεῖ τὴ δόξα ποῦ εἶχε πρὸ καταβολῆς κόσμου, ἑνώνοντας τὸ ἐφήμερο μὲ τὸ αἰώνιο, τὸ γήινο μὲ τὸ οὐράνιο.
«…ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς».
Αὐτὴ ἡ φράση ἀποτελεῖ τὸν πυρῆνα καὶ τὸν μεγάλο καημὸ τῆς Θείας ἐνανθρωπήσεως. Ὁ Ἰησοῦς δὲν ζητεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς Τοῦ μία ἁπλὴ κοινωνικὴ συνοχὴ ἢ μία ἐπιφανειακὴ συμφωνία. Ἡ ἑνότητα τῶν πιστῶν καλεῖται νὰ εἶναι ἀντίγραφο καὶ μετοχὴ τῆς ἐνδοτριαδικῆς ἑνότητας. Ὅπὼς Πὰτὴρ καὶ Υἱὸς εἶναι Ἕνά, ἔτσι καὶ οἱ ἄνθρωποι ὀφείλουν νὰ καταργήσουν τὰ τείχη τοῦ ἐγωισμοῦ, ὄντας ἕνα σῶμα καὶ μία ψυχή.
Ὁ Κύριος προσεύχεται γιὰ ἐκείνους ποῦ μένουν πίσω, στὴν κονίστρα τοῦ κόσμου, ὅντας ἐκτεθειμένοι στὶς θύελλες τῆς ἱστορίας. Ἡ δική Του παρουσία ἦταν ἡ προστασία τους, τὸ καταφύγιο ὅπου κανεὶς δὲν χάθηκε, ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνον ποῦ ἐπέλεξε συνειδητὰ τὴν ἀπώλεια. Τώρα, βαδίζοντας πρὸς τὸν Πατέρα, ἀφήνει ὡς φυλακτὸ τὸ Ὄνομά Του. Ἡ ἑνότητα εἶναι τὸ μόνο ὅπλο ἀπέναντι στὴ φθορά, ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ παραμείνουν οἱ μαθητὲς ἀλώβητοι ἀπὸ τὸ κακό.
Ἡ Ἀρχιερατικὴ προσευχὴ παραμένει ἕνας ἀνοικτὸς ὁρίζοντας, ἕνα διαρκὲς κάλεσμα γιὰ ὑπέρβαση κάθε διχασμοῦ. Μέσα στὸν κατακερματισμένο κόσμο μας, τὸ αἴτημα γιὰ ἑνότητα ἀντηχεῖ ὡς ἡ μόνη σωστικὴ ἐλπίδα. Ὅτὰν οἱ ἄνθρωποι καταφέρουν νὰ καθρεφτίσουν τὴν ἀγάπη τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στὶς μεταξύ τους σχέσεις, τότε ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ θὰ ἐκπληρωθεὶ καὶ ἡ γῆ θὰ μεταμορφωθεῖ σὲ πραγματικὸ προθάλαμο τοῦ Παραδείσου.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Ἡ Προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ."
Κατὰ Ἰωάννην* (ιζ' 1-13).
1 αῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε,
2 καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον.
3 αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν.
4 ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω·
5 καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί.
6 Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι.
7 νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν·
8 ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας.
9 Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι,
10 καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς.
11 καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς.
12 ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ.
13 νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.
* Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καί τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητής» τοῦ Χριστοῦ. Στό ἔργο του τονίζει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτό καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στήν ἁγιογραφία τόν βλέπουμε συνήθως νά συνοδεύεται ἀπό ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο πού φανερώνει τό ὑψηλό πνευματικό νόημα τῶν κειμένων του.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
