Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ θεραπεία τοῦ Τυφλοῦ.
Κατὰ Ἰωάννην (θ' 1-38).
"Ὁ Ὄρθρος τῆς Ψυχῆς."
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
«Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἤ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλός γεννηθῇ;»
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ ἀνατρέπει κάθε νομικίστικη ἀντίληψη καὶ προσφέρει μιὰ νέα, συγκλονιστικὴ προοπτική. Ὁ Κύριος ἀποσυνδέει τὴν ἀσθένεια ἀπὸ τὴν τιμωρία, διακηρύσσοντας ὅτι ὁ πόνος γίνεται ὁ χῶρος ὅπου φανερώνεται ἡ δημιουργικὴ δύναμη τοῦ Πατρός. Κάθε δοκιμασία, στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, μετατρέπεται σὲ εὐκαιρία γιὰ μιὰ νέα πνευματικὴ ἀναγέννηση.
Ἡ θεραπευτικὴ πράξη τοῦ Ἰησοῦ κουβαλάει ἕναν βαθύτατο συμβολισμό. Ὁ Κύριος φτύνει χάμω, πλάθει πηλὸ καὶ ἐπαλείφει τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ.
Ὁ πηλὸς αὐτός, παραπέμπει εὐθέως στὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως, ὅπου ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ χῶμα τῆς γῆς.
Ὁ Χριστὸς ἐνεργεῖ ὡς ὁ ἴδιος ὁ Πλάστης. Συμπληρώνει αὐτὸ ποῦ ἔλειπε ἀπὸ τὴν κυοφορία, χαρίζοντας τὴν ἴαση καὶ μαζὶ τὴν ἴδια τὴν ὁλοκλήρωση τῆς δημιουργίας.
Ἡ προσταγῇ «ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ» δοκιμάζει τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ πάσχοντος. Ὁ τυφλὸς ὑπακούει τυφλὰ στὸν λόγο τοῦ Ξένου καὶ ἡ ὑπακοή του αὐτὴ γίνεται ἡ γέφυρα πρὸς τὸ θαῦμα.
Καθὼς τὸ σωματικὸ φῶς πλημμυρίζει τὰ μάτια τοῦ θεραπευμένου, ἕνα ἄλλο σκοτάδι ἀρχίζει νὰ πυκνώνει γύρω του. Εἶναι τὸ σκοτάδι τῆς θρησκευτικῆς αὐτοδικαιώσεως τῶν Φαρισαίων.
Ἡ πνευματικὴ τύφλωση τῶν ἀρχόντων εἶναι πιὸ τρομακτικὴ ἀπὸ τὴ σωματικὴ ἀναπηρία. Ἐκεῖνοι ποῦ κατέχουν τὸν Νόμο γίνονται διῶκτες τῆς Ἀληθείας, ἐνῶ ὁ ἁπλὸς ζητιάνος ἀνέρχεται στάδια πνευματικῆς ὡριμότητος, φτάνοντας μέχρι τὴν πλήρη θεογνωσία.
Στὸ τέλος τῆς διαδρομῆς, ὁ Χριστὸς ἀναζητᾶ ξανὰ τὸν ἐκδιωχθέντα. Ἡ συνάντησή τους εἶναι ὁ κολοφώνας τοῦ δράματος. Ὁ θεραπευμένος δὲν βλέπει πλέον ἁπλῶς τὸν αἰσθητὸ κόσμο, ἀλλὰ ἀντικρίζει τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.
«Πιστεύω, Κύριε· καί προσεκύνησεν αὐτῷ».
Αὐτὴ ἡ προσκύνηση εἶναι ἡ πραγματικὴ θεραπεία. Τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του ἀνοίγουν διάπλατα μπροστὰ στὴν αἰωνιότητα, καὶ ὁ πρώην τυφλὸς μεταμορφώνεται στὸν πρῶτο θεολόγο τῆς χάριτος.
Ἡ Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ ἀποτελεῖ ἕνα διαρκὲς προσκλητήριο γιὰ τὸν καθένα μας, μιὰ πρόσκληση νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ δικά μας κλειστὰ μάτια μπροστὰ στὸ κάλλος τοῦ πλησίον καὶ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστὸς στέκεται καὶ σήμερα μπροστά μας, κρατῶντας τὸν πηλὸ τῆς ἀγάπης Του, ἕτοιμος νὰ θεραπεύσει τὶς δικές μας ἐθελούσιες τυφλώσεις. Ἅς ἀφήσουμε τὴν ψυχή μας νὰ πλυθεῖ στὰ ὕδατα τοῦ Σιλωάμ, ὥστε μὲ ἀνανεωμένη ὅραση νὰ ἀντικρίσουμε τὸ ἀνέσπερο Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἀναφωνώντας γεμᾶτοι εὐγνωμοσύνη τὸ δικό μας «Πιστεύω».
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς
"Ἡ θεραπεία τοῦ Τυφλοῦ."
Κατὰ Ἰωάννην* (θ' 1-38).
1 Καὶ παράγων εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς.
2 καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ;
3 ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὔτε οὗτος ἥμαρτεν, οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ.
4 ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι.
5 ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου.
6 ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσε χαμαὶ καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ
7 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων.
8 Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν;
9 ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι.
10 ἔλεγον οὖν αὐτῷ· πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί;
11 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα.
12 εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; λέγει· οὐκ οἶδα.
13 Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν.
14 ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.
15 πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω.
16 ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἔστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς.
17 λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν.
18 οὐκ ἐπίστευσαν οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος
19 καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; πῶς οὖν ἄρτι βλέπει;
20 ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη·
21 πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει.
22 ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις αὐτὸν ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται.
23 διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε.
24 ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλός, καὶ εἶπον αὐτῷ· δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν.
25 ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα· ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω.
26 εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· τί ἐποίησέ σοι; πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς;
27 ἀπεκρίθη αὐτοῖς· εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι;
28 ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί.
29 ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν.
30 ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς.
31 οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει.
32 ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου.
33 εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν.
34 ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω.
35 Ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ;
36 ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν;
37 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν.
38 ὁ δὲ ἔφη· πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.
* Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καί τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητής» τοῦ Χριστοῦ. Στό ἔργο του τονίζει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτό καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στήν ἁγιογραφία τόν βλέπουμε συνήθως νά συνοδεύεται ἀπό ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο πού φανερώνει τό ὑψηλό πνευματικό νόημα τῶν κειμένων του.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
