Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου.
Κατὰ Ἰωάννην (ε' 1-15).
"Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω".
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὴν καρδιὰ τῆς Ἱερουσαλήμ, ἐκεῖ ποὺ οἱ πέντε στοὲς τῆς Βηθεσδᾶ σκέπαζαν τὸν ἀνθρώπινο πόνο, ὁ χρόνος ἔμοιαζε νὰ ἔχει παγώσει σὲ μιὰ ἀτέρμονη καὶ βασανιστικὴ προσμονή. Τριάντα ὀκτὼ χρόνια, σχεδὸν μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ σμιλεμένη πάνω σὲ ἕνα ταπεινὸ κρεβάτι, γιὰ μία ὕπαρξη ποὺ μετροῦσε τὰ δευτερόλεπτα μὲ τὸν βαρὺ παλμὸ τῆς ἀπογοήτευσης. Ἐκεῖ, ἀνάμεσα σὲ σώματα ταλαιπωρημένα καὶ ψυχὲς διψασμένες γιὰ λύτρωση, ἡ ἐλπίδα εἶχε καταντήσει ἕνας ψίθυρος ποὺ πνιγόταν πρὶν προλάβει νὰ ἀγγίξει τὸ ταραγμένο ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας. Ὁ Παράλυτος τῆς διηγήσεως εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς ἀνθρώπινης ἐρημιᾶς, ὁ ἄνθρωπος ποὺ κατοικεῖ στὸ μεταίχμιο ζωῆς καὶ θανάτου, περιμένοντας ἕνα θαῦμα ποὺ πάντα ἔφτανε γιὰ κάποιον ἄλλον, ἀλλὰ ποτὲ γιὰ τὸν ἴδιο.
Ἡ φωνὴ τοῦ Παραλύτου ἀντηχεῖ στοὺς αἰῶνες ὡς ἡ πιὸ σπαρακτικὴ κραυγὴ τῆς ἀνθρωπότητας: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Αὐτὴ ἡ φράση ἀποκαλύπτει τὴν οὐσία τῆς τραγωδίας του. Ἡ ἀσθένειά του ἦταν βαριά, ὅμως ἡ μοναξιά του ἦταν ἀσήκωτη. Σὲ ἕναν κόσμο γεμᾶτο ἀπὸ πλήθη ποὺ συνωστίζονται γιὰ τὴν ἐπιτυχία καὶ τὴν πρωτιά, ὁ πάσχων ἀδελφὸς μετατρέπεται σὲ ἀόρατη σκιὰ. Ὁ ἀνταγωνισμὸς γιὰ τὸ «ταραγμένο ὕδωρ» εἶχε ἀκυρώσει τὴν ἀγάπη, καθιστῶντας τὴν θεραπεία μιὰ ὑπόθεση ταχύτητας καὶ ὄχι εὐσπλαχνίας. Ὁ Χριστὸς πλησιάζει αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο, ὡς ὁ μοναδικὸς ἀληθινὸς συμπαραστάτης, ποὺ ἔρχεται νὰ καλύψει τὸ κενὸ τῆς ἀπουσίας κάθε ἄλλου.
Ἡ ἐρώτηση τοῦ Κυρίου, «θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;», φαντάζει ἐκ πρώτης ὄψεως περιττή, ὅμως ἔχει ἕνα βαθὺ θεολογικὸ ὑπόβαθρο. Ὁ Θεὸς σέβεται ἀπόλυτα τὴν ἐλευθερία τοῦ πλάσματός Του. Ζητᾶ τὴν συγκατάθεση τῆς θελήσεως γιὰ νὰ ἐνεργήσει ἡ Χάρη. Ὁ Παράλυτος, ἀντὶ γιὰ ἕνα ἁπλὸ «ναί», ἐκθέτει τὸ παράπονό του, δείχνοντας πῶς εἶχε πλέον ἐναποθέσει τὴν ἐλπίδα του σὲ ἀνθρώπινα μέσα καὶ σὲ τυχαῖες συγκυρίες. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ὅμως ὑπερβαίνει τὶς κινήσεις τοῦ ὕδατος. Μὲ τὴν προσταγῇ «ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει», ὁ Χριστὸς καταργεῖ τὴν ἀκινησία δεκαετιῶν. Τὸ κρεβάτι, ποὺ γιὰ χρόνια ἦταν τὸ σύμβολο τῆς φυλακῆς καὶ τῆς ἥττας του, μεταμορφώνεται τώρα σὲ τρόπαιο νίκης καὶ ἀπόδειξη τῆς θείας δυνάμεως.
Ἡ συνάντηση στὸ Ἱερό, λίγο ἀργότερα, ὁλοκληρώνει τὸ μυστήριο τῆς ἰάσεως. «Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε», συμβουλεύει ὁ Κύριος. Ἡ θεραπεία τοῦ σώματος εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τῆς θεραπείας τῆς ψυχῆς. Ἡ ἁμαρτία ἐδῶ νοεῖται ὡς ἡ πνευματικὴ παράλυση, ἡ ἀποξένωση ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς Ζωῆς, ποὺ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ καταστάσεις χειρότερες ἀπὸ τὴν σωματικὴ ἀδράνεια. Ὁ Ἰησοῦς καλεῖ τὸν θεραπευμένο νὰ διαφυλάξει τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας του, παραμένοντας σὲ πνευματικὴ ἐγρήγορση καὶ εὐχαριστιακὴ σχέση μὲ τὸν Δωρεοδότη.
Ἡ Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου μᾶς προσφέρει τὸ μέγα μήνυμα τῆς ἐξόδου ἀπὸ τὸ τέλμα τῆς ἀτομικῆς μας ἀπελπισίας. Κάθε φορὰ ποὺ νιώθουμε πῶς «ἄνθρωπον οὐκ ἔχομεν», ὁ Χριστὸς στέκεται δίπλα μας, ἕτοιμος νὰ ταράξει τὰ λιμνάζοντα ὕδατα τῆς καρδιᾶς μας μὲ τὴν παρουσία Του. Ἂς ἀφήσουμε πίσω μας τὴν κλίνη τῶν παθῶν καὶ τῆς μελαγχολίας, βαδίζοντας μὲ θάρρος στὸν δρόμο τῆς ἀρετῆς. Ἡ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου παραμένει ζωντανή. Μᾶς καλεῖ νὰ σηκώσουμε τὸ βάρος τοῦ παρελθόντος μας, ὄχι ὡς φορτίο, ἀλλὰ ὡς μαρτυρία τῆς Ἀναστάσεως ποὺ συντελέστηκε μέσα μας, μεταμορφώνοντας τὴν κάθε προσωπική μας Βηθεσδᾶ σὲ τόπο συνάντησης μὲ τὸ αἰώνιο Φῶς.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς
"Ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου."
Κατὰ Ἰωάννην* (ε' 1-15).
1. Μετὰ ταῦτα ἦν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα.
2. ἔστι δὲ ἐν τοῖς Ἱεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη Ἑβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα.
3. ἐν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν.
4. ἄγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐτάρασσε τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι.
5. ἦν δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ.
6. τοῦτον ἰδὼν ὁ Ἰησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;
7. ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει.
8. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ἔγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.
9. καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ἦν δὲ σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ.
10. ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον.
11. ἀπεκρίθη αὐτοῖς· ὁ ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει.
12. ἠρώτησαν οὖν αὐτόν· τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει;
13. ὁ δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ Ἰησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ.
14. μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται.
15. ἀπῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς Ἰουδαίοις ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.
* Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καί τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητής» τοῦ Χριστοῦ. Στό ἔργο του τονίζει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτό καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στήν ἁγιογραφία τόν βλέπουμε συνήθως νά συνοδεύεται ἀπό ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο πού φανερώνει τό ὑψηλό πνευματικό νόημα τῶν κειμένων του.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
