Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Κυριακὴ τοῦ Πάσχα.
Κατὰ Ἰωάννην (α' 1-17).
"Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος."
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Στὸ ἱερὸ ἀνάγνωσμα ἀκούγεται πῶς «τὸ Φῶς ἐν τῇ σκοτὶᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν». Τὸ Πάσχα ἀποτελεῖ τὴν τέλεια ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς προφητικῆς ἀλήθειας. Ὁ κόσμος, βυθισμένος στὴ σκιὰ τῆς ἁμαρτίας, πορεύτηκε μέσα ἀπὸ τὸ πάθος καὶ τὴ σταύρωση. Ὅταν ὁ Εὐαγγελιστὴς σημειώνει ὅτι «εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον», προοικονομεῖ τὸ δρᾶμα τοῦ Γολγοθᾶ. Ὁ Ἅδης προσπάθησε νὰ καταπιεῖ τὸν ἀρχηγὸ τῆς ζωῆς, θεωρῶντας πῶς θὰ σβήσει τὴν ἐλπίδα. Ὅμως τὸ σκοτάδι ἀποδείχθηκε ἀνίσχυρο μπροστὰ στὸ ἄκτιστο Φῶς τῆς Θεότητος. Τὸ ἄδειο μνημεῖο μετατρέπεται σὲ πηγὴ ζωῆς, ποὺ φωτίζει «πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον».
Ὁ Εὐαγγελιστὴς διακηρύσσει τὴ μέγιστη συγκατάβαση τῆς ἀγάπης: «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν». Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐνδύεται τὴν ἀνθρώπινη φύση, συμμετέχει στὴν ἀνθρώπινη ὀδύνη, δακρύζει, πονάει καὶ κατέρχεται ὡς τὰ σκοτεινὰ βάθη τοῦ τάφου. Ἡ ἐνανθρώπηση βρίσκει τὴν πλήρη δικαίωσή της τὸ πρωὶ τῆς Κυριακῆς. Ὁ Λόγος ἦρθε γιὰ νὰ ἀνακαινίσει ἐκ βάθρων τὴ φθαρμένη μας ὕπαρξη. Ὅσοι τὸν δέχονται μὲ πίστη, λαμβάνουν τὴν πνευματικὴ ἐξουσία νὰ γίνουν «τέκνα Θεοῦ», ξεπερνῶντας τοὺς περιορισμοὺς τῆς σάρκας. Ἡ Ἀνάσταση μᾶς προσφέρει αὐτὴ τὴν υἱοθεσία ὡς ἀτίμητο δῶρο, ἀνοίγοντας τὸν δρόμο πρὸς τὴν αἰωνιότητα.
Τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Ἀγάπης κατακλείεται μὲ τὴν ὑπέρβαση τῆς παλαιᾶς διαθήκης. Ὁ νόμος δόθηκε μὲσῳ τοῦ Μωυσῆ ὡς ἕνας αὐστηρὸς παιδαγωγὸς γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ σωτήρια χάρις καὶ ἡ ἀπόλυτη ἀλήθεια, ἦρθαν μὲσῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ Πάσχα συνιστᾶ τὸ τελικὸ πέρασμα σὲ αὐτὴ τὴ νέα ἐποχὴ τῆς χάριτος. Ὁ θάνατος ἔχει πλέον καταργηθεῖ καὶ ἐκ τοῦ ἀναστημένου Κυρίου λαμβάνουμε ὅλοι ἀνεξάντλητη δωρεά. Ἡ ἑορτὴ τῶν ἑορτῶν ταυτίζεται ἀπόλυτα μὲ τὸν ὑψηλὸ θεολογικὸ ὕμνο τοῦ Ἰωάννη, ἐπιβεβαιώνοντας πῶς ἡ ζωὴ θριαμβεύει πάντοτε, τὸ Φῶς κυριαρχεῖ καὶ ἡ θεϊκὴ ἀγάπη ἀγκαλιάζει τὸν ἄνθρωπο, λυτρώνοντάς τον ἀπὸ κάθε φόβο.
Χριστὸς Ἀνέστη!
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Κυριακὴ τοῦ Πάσχα."
Κατὰ Ἰωάννην* (α' 1-17).
1 Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.
2 Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν.
3 Πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν.
4 ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων·
5 καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.
6 Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης·
7 οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι’ αὐτοῦ·
8 οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός.
9 Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον·
10 ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω·
11 εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον·
12 ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ,
13 οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν.
14 Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας.
15 Ἰωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ κέκραγε λέγων· οὗτος ἦν ὃν εἶπον, ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν.
16 Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος·
17 ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο.
* Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καί τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητής» τοῦ Χριστοῦ. Στό ἔργο του τονίζει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτό καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στήν ἁγιογραφία τόν βλέπουμε συνήθως νά συνοδεύεται ἀπό ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο πού φανερώνει τό ὑψηλό πνευματικό νόημα τῶν κειμένων του.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
