Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς - Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ.
Κατὰ Ἰωάννην* (κ' 19-31).
"Ἡ Ψηλάφηση τοῦ Ἀπείρου."
Δοκιμιογραφεὶ καὶ ἑρμηνεύει ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
Καθὼς οἱ θῦρες τοῦ Ὑπερώου παρέμεναν ἑρμητικὰ κλειστὲς "διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων", οἱ Μαθητὲς τοῦ Ἰησοῦ ἀνέμεναν σιωπηλοὶ καὶ ἀπελπισμένοι. Ἦταν ἡ παγερὴ σιωπὴ μιᾶς ἐλπίδας ποὺ ἔμοιαζε νὰ ξεψυχᾶ στὸν Γολγοθᾶ. Κὶ ὅμως ὁ Κύριος ἐμφανίζεται μπροστά τους "τῶν θυρῶν κεκλεισμένων".
Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν ἀτμόσφαιρα τοῦ φόβου καὶ τῆς ἐκπλήξεως, ὁ Θωμᾶς προβάλλει ὡς ὁ ἐραστὴς τῆς ἀληθείας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀρνεῖται νὰ συμβιβαστεῖ μὲ τὴν ὡραιοποιημένη ἀπουσία. Ἡ δυσπιστία τοῦ ἀποτελεῖ μία κραυγὴ γιὰ οὐσιαστικὴ συνάντηση, μία ἀπαίτηση νὰ ἀγγίξει τὴν αἰωνιότητα, μέσα ἀπὸ τὶς οὐλὲς τοῦ ἐκτελεσμένου Διδασκάλου.
Στὴν ἐποχή μας, ἡ δυσπιστία τῶν ἀνθρώπων φορᾶ ἕνα διαφορετικὸ προσωπεῖο. Ἐνῶ ὁ Μαθητὴς τοῦ Κυρίου ζητοῦσε νὰ ψηλαφήσει γιὰ νὰ πιστέψει, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος συχνὰ ἀρνεῖται νὰ πιστέψει, ἀκόμη καὶ ὅταν ψηλαφᾶ. Ζοῦμε σὲ μία τροχιὰ ἀγόνου ὀρθολογισμοῦ, ὅπου ἡ ἀμφιβολία παύει νὰ εἶναι ὁ δρόμος πρὸς τὸ Φῶς καὶ μετατρέπεται σὲ ὀχύρωμα πίσω ἀπὸ τὸ ὁποῖο κρύβουμε τὴν πνευματική μας νωθρότητα.
Ὁ Θωμᾶς εἶχε τὸ θάρρος νὰ θέσει ὅρους στὸ Θαῦμα, διότι ἡ καρδιά του φλεγόταν γιὰ τὴν ἐπαλήθευσή του. Ἡ σημερινὴ ἀμφισβήτηση εἶναι μία παραίτηση, μία ἔμμεση ἀποδοχὴ ὅτι τὸ Θαῦμα εἶναι ἀνύπαρκτο, ἐπειδὴ ἁπλῶς δὲν χωρᾶ στὰ ψηφιακὰ καὶ ἐπιστημονικά μας δεδομένα.
Ἡ στάση τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι στὸν διστάζοντα Μαθητὴ ἀποτελεῖ τὴν ἀπόλυτη ἀπόδειξη τῆς θείας συγκαταβάσεως. Ὁ Κύριος προσφέρει τὰ χέρια Τοῦ ὡς ἀνοικτὸ βιβλίο τῆς ἀγάπης Του, ἀποδεχόμενος τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία ποὺ διψᾶ γιὰ βεβαιότητα. Οἱ πληγὲς τοῦ Ἐσταυρωμένου παραμένουν ἀνοικτὲς σὲ κάθε αἰώνα, περιμένοντας τὰ δάκτυλα κάθε ἀμφιβάλλοντος.
Ἡ τραγωδία τοῦ καιροῦ μας ἔγκειται στὸ ὅτι ἐπιμένουμε νὰ ἐρευνοῦμε τὸν κόσμο μὲ τὰ ἐργαλεῖα τῆς ὕλης, ἀγνοώντας ὅτι ἡ βαθύτερη ὅραση ξεκινᾶ ἐκεῖ ποῦ σταματοῦν οἱ αἰσθήσεις. "Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες", λέγει ὁ Ἰησοῦς καὶ αὐτὴ παραμένει ἴσως ἡ κορυφαία πρόκληση τῆς χριστιανικῆς βιοτῆς. Αὐτὴ ἡ πίστη εἶναι μία ὑπέρβαση τῆς λογικῆς, ἕνα ἅλμα στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ χωρὶς κανένα δίχτυ ἀσφαλείας.
Ὁ Θωμᾶς, ἀκουμπώντας τὸν "Τύπον τῶν Ἥλών", ἔγινε ὁ προφήτης μιᾶς νέας ἐμπειρίας, ὅπου ὁ πόνος μεταμορφώνεται σὲ δόξα. Καλούμαστε σήμερα νὰ μετατρέψουμε τὴ δυσπιστία μας σὲ ἀναζήτηση, κατανοῶντας ὅτι ὁ Χριστὸς δέχεται τὴν εἰλικρινή μας ἐρώτηση πρὶν μᾶς χαρίσει τὴν ἀπάντηση τῆς Ἀναστάσεως. Ἡ ἀμφιβολία μας, ὅταν εἶναι εἰλικρινής, γίνεται τὸ σκαλοπάτι γιὰ μία πίστη πιὸ βαθιά, πιὸ προσωπική, πιὸ ἀληθινή.
Στὸ τέλος τῆς διαδρομῆς, ἡ προσωπική μας ἀνάγκη γιὰ ἁφὴ ὑποχωρεῖ μπροστὰ στὸ γεγονὸς ὅτι Ἐκεῖνος, παρὰ τὶς κλειστὲς θῦρες τῆς ψυχῆς μας, εἰσέρχεται καὶ μᾶς χαρίζει τὴν Εἰρήνη Του. Ἡ ὁμολογία τῆς πίστεως τοῦ Θωμᾶ ἂς γίνει καὶ ἡ δική μας ὁμολογία: "Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου".
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς.
"Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ."
Κατὰ Ἰωάννην* (κ' 19-31).
19 Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν.
20 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.
21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς.
22 καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον·
23 ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται.
24 Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς·
25 ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρά μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω.
26 Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν·
27 εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός.
28 Καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.
29 Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.
30 Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ·
31 ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.
* Ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ὁ συγγραφέας τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τριῶν Καθολικῶν Ἐπιστολῶν καί τῆς Ἀποκαλύψεως. Φέρεται ὡς ὁ «ἀγαπημένος μαθητής» τοῦ Χριστοῦ. Στό ἔργο του τονίζει περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλον τήν ἔννοια τῆς ἀγάπης, γι' αὐτό καὶ ὀνομάζεται συχνά «Ἀπόστολος τῆς Ἀγάπης». Στήν ἁγιογραφία τόν βλέπουμε συνήθως νά συνοδεύεται ἀπό ἕναν ἀετό, ἕνα σύμβολο πού φανερώνει τό ὑψηλό πνευματικό νόημα τῶν κειμένων του.
Ἀπὸ τὴ λογοτεχνικὴ συλλογή
"Φιλοσόφως Θεολογεῖν"
τοῦ Δρ. Κωνσταντίνου Ἀπ. Καραγιάννη
