"Ἵνα πάντες ἕν ὦσι".
Δοκιμιογραφεὶ ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Ἀπ. Καραγιάννης.
«Ἵνα πάντες ἕν ὦσι, καθώς σύ, Πάτερ, ἐν ἐμοί κἀγώ ἐν σοί, ἵνα αὐτοί ἐν ἡμῖν ἕν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας» καὶ στὴ νεοελληνική: «Ὥστε νὰ εἶναι ὅλοι ἕνα, ὅπως ἐσύ, Πατέρα, εἶσαι ἑνωμένος μ’ ἐμένα κι ἐγὼ μ’ ἐσένα, νὰ εἶναι κι αὐτοὶ ἑνωμένοι μ’ ἐμᾶς, κι ἔτσι ὁ κόσμος νὰ πιστέψει ὅτι ἐσὺ μὲ ἀπέστειλες» (κατὰ Ἰωάννην, 17:21).
Ἡ ἑνότητα, ἀρχικὰ μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων καὶ ἀκολούθως μεταξὺ τοῦ συνόλου τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀποτελεῖ αἴτημα τῆς κορυφαίας πασῶν των προσευχῶν ἀρχιερατικῆς παράκλησης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴ Γεθσημανή, ὅπως αὐτὴ ἀποτυπώθηκε στὸ ἀνωτέρω ἐδάφιο τοῦ κατὰ Ἰωάννην Ἱεροῦ Εὐαγγελίου. Ἡ διατήρηση τῆς πολύτιμης ἑνότητας, ἀποτέλεσε γιὰ τοὺς ἁγνοὺς Χριστιανοὺς κυρίαρχο μέλημα, καθὼς μόνο αὐτὴ θὰ κρατοῦσε ἀναμμένη τὴν φλόγα τῆς νέας πίστης, τόσο στὶς δύσκολες πρῶτες ἐποχὲς τῶν διωγμῶν, ὅσο καὶ στὸ γεμᾶτο ἐντάσεις χρονικὸ διάστημα ποὺ ἀκολούθησε, μέχρι καὶ τὴν σημερινὴ ἐποχή.
«Παρακαλῶ ὑμᾶς… ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα», γράφει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Κορινθίους Α' Ἐπιστολὴ (1.10), καὶ συνεχίζει: «Μεμέρισται ὁ Χριστός;» (1.13) παροτρύνοντας διαρκῶς τοὺς Χριστιανοὺς γιὰ ἑνότητα.
Σύμφωνα μὲ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο: «Ἡ χριστιανικὴ ἑνότητα καὶ ἡ κοινὴ προσέγγιση στὰ μεγάλα σύγχρονα προβλήματα δὲν ἀποτελεῖ μόνο κοσμικὸ ἐπίκαιρο αἴτημα ἀλλὰ καὶ σαφῆ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου μας καὶ Ἱδρυτῆ τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδιαίτερα στοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ διανύουμε, ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ πρέπει νὰ εἶναι ἑνωμένοι, κυρίως μὲ ἀγάπη καὶ συνεργασία ἐν Χριστῷ».
Σύμφωνα μὲ τὸν μακαριστὸ Πάπα Ἰωάννη Παῦλο ΙΙ: «Τὸ νὰ πιστεύεις στὸν Χριστὸ σημαίνει νὰ ἐπιθυμεῖς τὴν ἑνότητα. Τὸ νὰ ἐπιθυμεῖς τὴν ἑνότητα σημαίνει νὰ ἐπιθυμεῖς τὴν Ἐκκλησία. Τὸ νὰ ἐπιθυμεῖς τὴν Ἐκκλησία σημαίνει νὰ ἐπιθυμεῖς τὴν κοινωνία τῆς χάριτος ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Πατέρα». Αὐτὸ ἄλλωστε εἶναι τὸ κυρίαρχο νόημα τῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου ὁ ὁποῖος τόνισε πρὸς τοὺς Ἀποστόλους: «Μὲ τοῦτο θὰ ἀναγνωρίσουν ὅλοι ὅτι εἶστε μαθητές μου, ἂν ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον». (κατὰ Ἰωάννην 13:35).
Τὴν ἑνότητα αὐτή, ποὺ ἀποτελεῖ ἐλάχιστο δεῖγμα ὀφειλόμενης εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριο ποὺ ἐνανθρωπίστηκε καὶ ὑπεβλήθη σὲ ἑκούσια πάθη, προκειμένου νὰ ἄρει τὶς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου, τὴν ἀναζητοῦν ὅλοι οἱ ἐνάρετοι καὶ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ χαίρονται ὅταν βλέπουν νὰ ὑπάρχει ἀγάπη καὶ ὁμόνοια.
Ἂς μὴν ἔχουμε ὅμως ψευδαισθήσεις. Ὁ δρόμος πρὸς τὴν ἑνότητα δὲν ἦταν πάντοτε στρωμένος μὲ ροδοπέταλα. Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀναζητοῦσαν ἀνέκαθεν τὴν εἰρηνικὴ ἁρμονικὴ συνύπαρξη, ὅμως αὐτὴ δυστυχῶς πολλὲς φορὲς ἐμποδίζονταν λόγῳ ἰδιοτελῶν συμφερόντων, μὲ ἀποτέλεσμα προσχηματικὲς ἀντιπαραθέσεις ποὺ ὁδηγοῦσαν σὲ ἄσβεστα μίση, σκληρὲς διαμάχες, καθὼς ἀκόμη καὶ σὲ ὀδυνηροὺς πολέμους.
Ἡ διχόνοια ἀποτελεῖ ἄλλωστε προαιώνιο πρόβλημα καὶ τὴν ἀποδίδει μὲ ἀπαράμιλλο τρόπο ὁ Ἐθνικός μας Ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός:
"Ἀπ’ ἐσᾶς ἀπομακραίνει, Κάθε δύναμη ἐχθρική
Ἀλλὰ ἀνίκητη μιὰ μένει, Ποὺ τὲς δάφνες σας μαδεί.
Ἡ Διχόνοια ποὺ βαστάει, Ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερή
Καθενὸς χαμογελάει, Πάρ’ το, λέγοντας, καὶ σύ.
Κειὸ τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει, Ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά
Μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει, Εἰσὲ δάκρυα θλιβερά.
Ἀπὸ στόμα ὁποὺ φθονάει,, Παλληκάρια, ἂς μήν ‘πωθή,
Πὼς τὸ χέρι σας κτυπάει, Τοῦ ἀδελφοῦ τὴν κεφαλή".
Σίγουρα δὲν θὰ καλλιεργήσουν τὴν ἑνότητα, οὔτε οἱ ἐθνικιστικὲς κραυγὲς ποὺ συντηροῦν τὸν ρατσισμὸ ἢ προωθοῦν τὸν ἀναθεωρητισμό, δυναμιτίζοντας τὴν εἰρήνη, οὔτε οἱ φονταμενταλιστικὲς προσεγγίσεις ποὺ διὰ τῆς ἄκαρπης τυπολατρικῆς ἐμμονῆς χάνουν τὸ οὐσιαστικὸ νόημα τῆς Πίστεως. Καὶ συναφῶς, ἡ πολυπόθητη ἑνότητα δὲν ἔχει τὴν παραμικρὴ ἐλπίδα νὰ ὑλοποιηθεῖ, ὅσο οἱ ἐπιδεικνύοντες ὑπέρμετρο ζῆλο "τιμητὲς" τῶν ἐπί μέρους θρησκευτικῶν πεποιθήσεων, ἐνῷ ἀρχικῶς ἐπικαλοῦνται τὴν ἀνάγκη γιὰ ἑνιαία χριστιανικὴ συνείδηση, ἀκολούθως περιχαρακώνονται, ἐπιμένοντας στὸ μοναδικὸ ἀλάθητο τῆς δικῆς τους δογματικῆς προσέγγισης.
Ἡ ἑνότητα τοῦ συνόλου θὰ ἔρθει ἀθροιστικὰ μὲ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ καθενὸς καὶ τῆς καθεμιᾶς ἀπὸ ἐμᾶς. Μόνο ἂν ξεκινήσουμε κάνοντας τὴ δική μας δίκαιη αὐτοκριτική, ἐμπιστευθοῦμε ἀπόλυτα τὸν Κύριο, ἐκδιώξουμε ἀπὸ μέσα μας τὸν ἐγωισμό, βάλουμε στὴν ἄκρη τὸν ἑαυτό μας, κατανοήσουμε καὶ ἀγαπήσουμε ἐμπράκτως τὸν «πλησίον μας», μὲ ὅλη μας τὴν καρδιά, ὡς πραγματικὸ Ἀδελφό μας. Ἂς μὴν λησμονοῦμε, ὅτι μόνο ὅταν παραμένουμε ἑνωμένοι μὲ Τὸν Κύριο καὶ μὲ τὸν πλησίον μας, ὅπως τὰ κλαδιὰ τοῦ κλήματος μὲ τὸν κορμό του, τότε μόνο μποροῦμε νὰ καρποφορήσουμε.
Βιώνοντας σὲ ἕναν κόσμο πόλωσης καὶ μισαλλοδοξίας, ὀφείλουμε ὅλοι μαζὶ νὰ συνεργαστοῦμε γιὰ τὴν περαιτέρω καλλιέργεια τῆς Χριστιανικῆς Ἑνότητας καὶ τῆς Ἀμοιβαίας Κατανόησης. Ἂς μὴν λησμονοῦμε, εἴμαστε πρῶτα ἀπ' ὅλα Χριστιανοὶ καὶ ἡ Ὁμολογία μας στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως «εἰς Μίαν Ἁγίαν Καθολικὴν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν» ὀφείλει νὰ λειτουργεῖ ὄχι πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς δογματικῆς ἀποκλειστικότητας, ἀλλὰ ἐκείνη τῆς διαχριστιανικῆς ἑνότητας.
Ὀρθόδοξοι, Καθολικοί, Διαμαρτυρόμενοι, Ἀγγλικανοὶ καὶ λοιποὶ ἀνὰ τὴν ὑφήλιο Χριστιανοί, χωρὶς νὰ χρειαστεῖ νὰ ἀπαρνηθοῦμε τις ἐπί μέρους τοπικές, λειτουργικὲς καὶ ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις μὲ τὶς ὁποῖες γαλουχηθήκαμε, ἂς ἀναζητήσουμε τὸν οὐσιαστικὸ κοινὸ τόπο ποὺ ἄρρηκτα μᾶς συνδέει καὶ προέρχεται ἀπ' εὐθείας ἀπὸ τὸ Λόγο τοῦ Κυρίου. Καὶ αὐτὸς δὲν εἶναι ἄλλος ἀπὸ ἕναν οἰκουμενικὸ χριστιανικὸ τρόπο ζωῆς ποὺ βασίζεται στὴν ἀγάπη, τὴν πίστη, τὴν κατανόηση, τὴν ἠθική, τὴν πραότητα, τὴν ὁμόνοια, τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἑνότητα.
Καλλιεργῶντας τὴν ἀγάπη, θὰ ἀναδείξουμε τὸν ἰσχυρὸ σύνδεσμο ποὺ θὰ ἑνώσει ἀκράδαντα τοὺς ἀνθρώπους, τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Μόνο ὅταν ὅλοι μας ἀνοίξουμε τὶς καρδιές μας σὲ Ἐκεῖνον καὶ τοῦ ἐπιτρέψουμε μὲ τὶς ἀγαθὲς πράξεις μας, τὸν ἠθικὸ τρόπο ζωῆς μας καὶ τὴν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη νὰ γίνει ὁ Σωτῆρας καὶ Βασιλιᾶς μας, θὰ ἑδραιωθεῖ ἡ εἰρήνη καὶ θὰ συντελεστεῖ ἡ σύμφωνη μὲ τὴν ἐντολή Του, οἰκουμενικὴ ἐν Χριστῷ ἕνωση.
Μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη
